Χριστουγεννιάτικο χιούμορ

Χριστουγεννιάτικο Χιούμορ, από τον Glasbergen

Να περάσετε όλοι και όλες όσο καλύτερα μπορείτε !

Φιλικά,

Ιρλανδός

Καλά, εσύ αρρώστησες νωρίς ...

Έτσι είναι.
Όσοι αρρώσταιναν το καλοκαίρι, άντε και στις αρχές του φθινόπωρου, είχαν τις …ανέσεις τους:
Στα νοσοκομεία υπήρχε και χώρος και χρόνος και στοιχειώδης φροντίδα (εξετάσεις κλπ).
Τώρα, πάει κι ο χωροχρόνος …
Και τη φροντίδα την έχει φάει η μαύρη τρύπα.
Ο χαμός σας λέω.

Το λέω εκ πείρας:
Αρρωστήσαμε οικογενειακώς από τη νέα γρίπη.



Στο (ή σωστότερα στα) «Παίδων» γινόταν το «έλα να δεις».
Ή μάλλον, να μην έρθεις και να μην το δεις …
Καταλήξαμε στην … ιδιωτική πρωτοβουλία , στο «Μητέρα» με το αζημίωτο, βεβαίως βεβαίως (το τεστ της νέας γρίπης κοστίζει
150 ευρώπουλα + ακτινογραφία + κλπ = άστα να παν)

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι δυστυχώς, δεν πήγαμε στο «Ελπίς», του οποίου οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες είναι διεθνώς γνωστοί για τις ικανότητες και τις επιδόσεις τους (στα αγγλικά, το «Ελπίς» γράφεται όπως προφέρεται, ενώ στα γαλλικά γράφεται «Elle pisse»).


Τέλος πάντων, μετά από ένα δεκαήμερο γουρουνογρίπης ( + κάτι επιπλοκές βρογχίτιδας + μία βρογχοπνευμονία) και αφού ήπιαμε δυο θάλασσες αντιβιοτικά και χρησιμοποιήσαμε δυο δάση σε χαρτομάντιλα, τώρα είμαστε εντάξει.

Δηλαδή όσο εντάξει μπορεί να είναι η ζωή κάποιου που ξαναγύρισε στη δουλειά του μετά από μια εβδομάδα απουσίας και βρήκε μιαν ατελείωτη λίστα e-mails που περιμένουν απάντηση!!



Σύμφωνα πάντως με τους ειδικούς, η κορύφωση της νέας γρίπης αναμένεται γύρω από τις γιορτές των Χριστουγέννων, οπότε κάντε το εμβόλιο και μην ακούτε τις μπούρδες που σας σερβίρουν για «φοβερές και τρομερές» παρενέργειες …
Η νέα γρίπη έχει ήδη αρκετά θύματα (ήδη 34 στην Ελλάδα), και εκτός αυτού είναι φοβερή ταλαιπωρία. Δυστυχώς εγώ δεν πρόλαβα να κάνω το εμβόλιο – το είχα αποφασίσει, αλλά με πρόλαβε ο ιός (του υιού μου).

Άντε, όσο προλαβένετε!

Αλλιώς σας εύχομαι …
Merry Christmas and a happy new flu

Το δικό μας bazaar

Για το xeblogάρισμα, τα' χουμε ξαναπεί (ή μάλλον ξαναγράψει).
Ο σκοπός είναι καλός και τα μέλη της παρέας "ένα κι ένα".
Η αφίσα τα λέει όλα ...
(αν θέλετε να την διαβάσετε/μεγεθύνετε, κάντε κλικ πάνω στην εικόνα)
Αυτό το Σάββατο λοιπόν , όλοι στο Cabaret Voltaire.

Halloween in Athens

Ορίστε λοιπόν το post που όλοι περιμένατε με τόση αγωνία (ε καλά, ξέρω, δεν σας είχε κοπεί κι ο ύπνος, αλλά λέμε τώρα) :

Οι φωτογραφίες από τον εορτασμό του Halloween στο σπίτι μας

Αλλά μην βιάζεστε! Σας έχω πρώτα λίγο homework, έτσι για να ενημερωθείτε σχετικά με το θέμα και για να μπείτε στο πνεύμα. Όσοι δεν κρατιέστε (ανυπόμονα πλάσματα, σας βλέπω, μη νομίζετε), προσπεράστε το κείμενο και πηγαίνετε κατευθείαν στις φωτογραφίες.

Λοιπόν που λέτε, το Halloween προέρχεται από τις προχριστιανικές γιορτές των Κελτών για τον ερχομό του χειμώνα και την ανάμνηση των νεκρών και των πνευμάτων γενικότερα (όσοι δεν με πιστεύετε γκουγκλάρετέ το, αμάν πια).

Οι πρόσφατες ρίζες του Halloween βρίσκονται στις ιρλανδικές γιορτές του Samhain (προφέρεται Σωάν) που θα πει "τέλος του καλοκαιριού" και γινόντουσαν στις 31 Οκτωβρίου, μια μέρα πριν την ημέρα των Αγίων Πάντων. Ορισμένοι θεωρούν ότι είναι η σημερινή μετεξέλιξη της Πρωτοχρονιάς των Κελτών, η οποία όμως δεν ήταν απλώς η αρχή του ημερολογίου τους, αλλά μια θρησκευτική/παγανιστική γιορτή επαφής με τον κόσμο των πνευμάτων και το μεταφυσικό στοιχείο γενικότερα. Ήταν η ημέρα - ορόσημο ανάμεσα στο φωτεινό μισό και το σκοτεινό μισό του έτους. Πίστευαν ότι τότε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών γινόταν πιο δυσδιάκριτη.

Αυτή καθαυτή ηλέξη Halloween είναι σκωτσέζικης προέλευσης και αποτελεί σύντμηση των λέξεων All Hallows Even και σημαίνει την παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day - All Saints Day), η οποία γιορτάζεται την 1η Νοεμβρίου σύμφωνα με το καθολικό ημερολόγιο. Τη γιορτή πιστεύεται ότι την έφεραν στην Αμερική Ιρλανδοί μετανάστες κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα ή ίσως και νωρίτερα.

Οι Αμερικανοί έδωσαν στο Halloween το χαρακτηριστικό σημερινό της σύμβολο, δηλαδή τις φωτισμένες κολοκύθες (οι οποίες δεν υπήρχαν στην Ιρλανδία) πάνω στις οποίες υπάρχουν χαραγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, συνήθως τρομαχτικά. Επαναλαμβάνω, ότι οι κολοκύθες είναι αμερικάνικο πρόσθετο στη γιορτή, έτσι για να ξέρετε τι είναι αυθεντικό και τι είναι … "κολοκύθια"!

Σήμερα, το Halloween έχει μετεξελιχθεί σε μία "αποκριάτικη" γιορτή μασκαρέματος (με τις μάγισσες, τα φαντάσματα και γενικά τα "τρομακτικά" κοστούμια να κυριαρχούν στη θεματολογία των μεταμφιέσεων) και τα μικρά παιδιά πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι ζητώντας από τους νοικοκύρηδες να τους προσφέρουν κέικ η ζαχαρωτά ειδάλλως θα τους κοροϊδέψουν λέγοντας τη φράση "trick or treat". Θα λέγαμε δηλαδή ότι είναι ένας συνδυασμός που θυμίζει καρναβάλι και κάλαντα (δύο σ’ ένα)

Το Χόλυγουντ δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο υλικό για τις ταινίες τρόμου του: από το ομώνυμο γνωστό θρίλερ του Κάρπεντερ (με πρωταγωνιστές τους Ντόναλντ Πλέζανς και Τζέιμι Λι Κέρτις) ως την πρόσφατη παρωδία Scary Movie.

Αυτά ως προς τα γενικά και πληροφοριακά.

Πάμε τώρα στα δικά μας:

Αν και δεν μου πολυάρεσε η ιδέα (= αρνήθηκα αλλά μειοψήφησα), φέτος αποφασίσαμε να γιορτάσουμε για πρώτη φορά το Halloween στο "Ιρλανδέικο", ως θεματικό παιδικό πάρτυ, με τα όλα του: τις κολοκύθες του, τα μασκαρέματα, την "τρομακτική διακόσμηση" κλπ.

Και ιδού:

Αρχικώς, έπρεπε να φτιαχτεί η κολοκύθα – σήμα κατατεθέν.

_


Και δεν αρκεστήκαμε σε μία:


(μερικές μάλιστα, μύριζαν έντονα πεπόνι ...)

Και να η διαδικασία της κατασκευής, βημα προς βήμα

… και το αποτέλεσμα

Επίσης, διακοσμήσαμε και το σπίτι

με διάφορα "αυθεντικά" (ναν' καλά το διαδίκτυο)

και χειροποίητα στολίδια

εδώ το "Ιρλανδάκι" μεταμφιεσμένο σε μαγο-σκελετό

(ουφ, αφού αυτό ήθελε, νταξ?)

δίπλα στις κολοκύθες

(οι φωτογραφίες στον τοίχο, είναι από τις παλιές και ένδοξες δουλειές του "Ιρλανδού"

σνιφ, συγκινήθηκα)

Ακόμα και η είσοδος του "Ιρλανδέικου",

στο πνεύμα της ημέρας

(μπα, νύχτα ήτανε)

διακοσμημένη με ένα φαντασματάκι

φτιαγμένο από ένα μπαλόνι και κομμένες πλαστικές σακούλες

Η "κυρία Ιρλανδού" έφτιαξε "τρομακτικά μπισκοτάκια-αράχνες"

(νοστιμότατες, σας διαβεβαιώ)

και έγινε ένα καταπληκτικό πάρτυ !!

... Άντε και του χρόνου !!

(που δεν το βλέπω δηλαδή, αλλά λέμε τώρα)

Φιλικά,

Ιρλανδός

Προσεχώς …

Το weekend που μας πέρασε, ήταν ένα μεταβατικό διήμερο: Το Σάββατο τέλειωσε ο Οκτώβρης και την Κυριακή άρχισε ο Νοέμβρης.

Για μένα, το Σάββατο ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισα να γιορτάσω το Halloween και μάλιστα ως θεματικό παιδικό πάρτυ. Την Κυριακή, πριν καλά-καλά συνέλθω από το προηγούμενο βράδυ (είπαμε, ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΡΤΥ), πήγα σε μια εκδήλωση-παρουσίαση των κρασιών της Πελοποννήσου, με πολύ ενδιαφέρον.

Αλλά γι’ αυτά, θα σας πω περισσότερα στα επόμενα δύο posts που ετοιμάζω.

Λίαν συντόμως, μόλις ταχτοποιήσω τις φωτογραφίες μου ...

Φιλικά,

Ιρλανδός

Η δεύτερη άνοιξη

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη

ατελείωτα μένουν.
Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.
Γι' αυτό αναγκάζομαι

κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου

ν' αποτελειώνω.

Κική Δημουλά

Όπως θα καταλάβατε και από το προηγούμενο post, βρίσκομαι σε μία φθινοπωρινή και ταυτοχρόνως ποιητική διάθεση. "Δανείστηκα" λοιπόν το παραπάνω ποίημα της Κικής Δημουλά, που ταιριάζει τόσο πολύ μ' αυτό που αισθάνομαι.


Και κάτι ακόμα: Αν παρατηρήσετε τη φθινοπωρινή ελληνική φύση, θα διαπιστώσετε ότι στα πεδινά, στη νότια Ελλάδα, μάς προσφέρεται μια δεύτερη ευκαιρία, μια δεύτερη άνοιξη, γεμάτη με τα δικά της λουλούδια. Λες και η πρώτη άνοιξη να άφησε κάτι ατελείωτο, και να το τελειώνει μετά το άνυδρο καλοκαίρι.

Τα κυκλάμινα, στα δάση, στις σκιές

ή και "στου βράχου τη σχισμάδα"

Τα κολχικά, με τα περισσότερα είδη τους
να ανθίζουν πριν να βγουν τα φύλλα τους

Οι στερνμπέργκιες, σαν κίτρινα κροκάκια,
αλλά όχι ακριβώς

Και οι πραγματικοί κρόκοι ...

Σ' αυτήν τη φωτογραφία ο αγαπημένος μου

κρόκος της Μάνης και της νοτιοανατολικής Πελοποννήσου.

Ο μοναδικός άγριος ελληνικός κρόκος με άρωμα,

ο κρόκος του Γουλιμή (Crocus goulimyi)

όπως είναι και η επιστημονική του ονομασία.

Ο κρόκος αυτός μού φέρνει πάντα στο νου

τις δυσπρόσιτες περιοχές του Ζάρακα,

ανάμεσα στη Μονεμβασιά και τον Πάρνωνα.

Το παραθαλάσσιο Κυπαρίσσι, την ορεινή Κρεμαστή,

το φιορδ του λιμανιού του Γέρακα ...

Εκεί ο κρόκος του Γουλιμή

ανθίζει μέσα στους ελαιώνες και τα λιβάδια,

συχνά σχηματίζοντας ανθισμένα "χαλιά".

Και για το τέλος, μια εξαίρεση:

Ένα είδος δέντρου, που αν και δεν είναι ελληνικό,

"δένει" τόσο αρμονικά με τα χρώματα και τα αρώματα

των ανθισμένων κήπων και που, μαζί με τη μουσμουλιά,

είναι τα μόνα δέντρα που ανθίζουν το φθινόπωρο.

Η Γαζία, με το λεπτό άρωμα και τα κίτρινα πονπόν ανθάκια της

Έχω πολλά χρόνια να πάω στο Ζάρακα. Μάλιστα φέτος δεν μπόρεσα καν να πραγματοποιήσω τη συνηθισμένη "οκτωβριανή απόδρασή" μου, στη φθινοπωρινή ελληνική ύπαιθρο. Όμως, σχεδόν κάθε μέρα, περνώ έξω από τον κήπο με τη γαζία αυτή. Μάλιστα χθες τη φωτογράφησα και, μαζί με τις άλλες φωτογραφίες του post αυτού,την αφιερώνω στη συμπλογκίτισσα Artanis και στον Ίωνα, που ζουν στη Νέα Ζηλανδία. Εκεί όπου τώρα η άνοιξη είναι στην ακμή της...

Φιλικά,

Ιρλανδός

... Σαν τα ρόδια !

Ειν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχει
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ’ στα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

Eίν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν’ κι’ ένα μήνυμα τού πάθους
σαν μέσ’ σ’ αυτά τα δάση
μάς πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν’
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτό μας
και ζούμε

(Νίκος Εγγονόπουλος «Ύμνος δοξαστικός για τις

γυναίκες π' αγαπούμε»)