Σπαρτούντα: όνομα και πράμα

Όψιμο ανοιξιάτικο τοπίο

από παλαιότερη φωτογραφική μου εξόρμηση

στην ορεινή Χίο.

Ολάνθιστα σπάρτα,

στις παρυφές του Πελλιναίου όρους,

κοντά στο χωριό Σπαρτούντα!

Εκτός από την οπτική διάσταση του τοπίου,

υπάρχει και η οσφρητική

μα κανένα pixel δεν μπορεί να την αποτυπώσει.

στο βάθος η κορυφή του Πελλιναίου

Ένα ακόμα μυρωδάτο τοπίο

από την κεντρική/δυτική Χίο αυτή τη φορά

με λαδανιές, θυμάρια και ασπάλαθους

η αγαπημένη μου πεζοπορική διαδρομή

στο καλντερίμι του 19ου αιώνα

που οδηγεί προς το Λιθί

Και για τελείωμα
μια φωτογραφία από τα Μεστά,

ο αγαπημένος μου τηλεφωνικός θάλαμος

("έλα Κέντρο, σύνδεσέ με μέ Ουάσινγκτον σε παρακαλώ, θέλω να μιλήσω στη νύφη του Κοραή")

Αφιερωμένο στην αγαπητή Δέσποινα, τη νύφη του "Κοραή" από τη Λαγκάδα. Η Δέσποινα που ζει στην Ουάσινγκτον, μάς έγραψε την προηγούμενη εβδομάδα ότι πεθύμησε να δει τα ανθισμένα σπάρτα της Χίου. Τη σκεφτόμαστε, στη θλίψη της, αυτές τις μέρες.

Φιλικά,

Ιρλανδός

Η δεύτερη άνοιξη

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη

ατελείωτα μένουν.
Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.
Γι' αυτό αναγκάζομαι

κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου

ν' αποτελειώνω.

Κική Δημουλά

Όπως θα καταλάβατε και από το προηγούμενο post, βρίσκομαι σε μία φθινοπωρινή και ταυτοχρόνως ποιητική διάθεση. "Δανείστηκα" λοιπόν το παραπάνω ποίημα της Κικής Δημουλά, που ταιριάζει τόσο πολύ μ' αυτό που αισθάνομαι.


Και κάτι ακόμα: Αν παρατηρήσετε τη φθινοπωρινή ελληνική φύση, θα διαπιστώσετε ότι στα πεδινά, στη νότια Ελλάδα, μάς προσφέρεται μια δεύτερη ευκαιρία, μια δεύτερη άνοιξη, γεμάτη με τα δικά της λουλούδια. Λες και η πρώτη άνοιξη να άφησε κάτι ατελείωτο, και να το τελειώνει μετά το άνυδρο καλοκαίρι.

Τα κυκλάμινα, στα δάση, στις σκιές

ή και "στου βράχου τη σχισμάδα"

Τα κολχικά, με τα περισσότερα είδη τους
να ανθίζουν πριν να βγουν τα φύλλα τους

Οι στερνμπέργκιες, σαν κίτρινα κροκάκια,
αλλά όχι ακριβώς

Και οι πραγματικοί κρόκοι ...

Σ' αυτήν τη φωτογραφία ο αγαπημένος μου

κρόκος της Μάνης και της νοτιοανατολικής Πελοποννήσου.

Ο μοναδικός άγριος ελληνικός κρόκος με άρωμα,

ο κρόκος του Γουλιμή (Crocus goulimyi)

όπως είναι και η επιστημονική του ονομασία.

Ο κρόκος αυτός μού φέρνει πάντα στο νου

τις δυσπρόσιτες περιοχές του Ζάρακα,

ανάμεσα στη Μονεμβασιά και τον Πάρνωνα.

Το παραθαλάσσιο Κυπαρίσσι, την ορεινή Κρεμαστή,

το φιορδ του λιμανιού του Γέρακα ...

Εκεί ο κρόκος του Γουλιμή

ανθίζει μέσα στους ελαιώνες και τα λιβάδια,

συχνά σχηματίζοντας ανθισμένα "χαλιά".

Και για το τέλος, μια εξαίρεση:

Ένα είδος δέντρου, που αν και δεν είναι ελληνικό,

"δένει" τόσο αρμονικά με τα χρώματα και τα αρώματα

των ανθισμένων κήπων και που, μαζί με τη μουσμουλιά,

είναι τα μόνα δέντρα που ανθίζουν το φθινόπωρο.

Η Γαζία, με το λεπτό άρωμα και τα κίτρινα πονπόν ανθάκια της

Έχω πολλά χρόνια να πάω στο Ζάρακα. Μάλιστα φέτος δεν μπόρεσα καν να πραγματοποιήσω τη συνηθισμένη "οκτωβριανή απόδρασή" μου, στη φθινοπωρινή ελληνική ύπαιθρο. Όμως, σχεδόν κάθε μέρα, περνώ έξω από τον κήπο με τη γαζία αυτή. Μάλιστα χθες τη φωτογράφησα και, μαζί με τις άλλες φωτογραφίες του post αυτού,την αφιερώνω στη συμπλογκίτισσα Artanis και στον Ίωνα, που ζουν στη Νέα Ζηλανδία. Εκεί όπου τώρα η άνοιξη είναι στην ακμή της...

Φιλικά,

Ιρλανδός

Οκτωβριανή απόδραση

Κάθε χρόνο, στο τέλος του Οκτωβρίου, συνδυάζω την αργία της 28ης με μια-δυο μερούλες άδεια και πηγαίνω να απολαύσω την φθινοπωρινή ελληνική φύση. Αυτή είναι η ετήσια οκτωβριανή μου απόδραση. Μια τετραήμερη ή πενθήμερη εκδρομή που, εφόσον οι καιρικές, επαγγελματικές και οικογενειακές συνθήκες το επιτρέπουν, πραγματοποιείται συνήθως σε κάποια ορεινή περιοχή της Ελλάδας. Αξέχαστες θα μου μείνουν οι αναμνήσεις από τις παλαιότερες οκτωβριανές μου αποδράσεις στα Ζαγόρια, στο Πήλιο, στον Όλυμπο και -ιδιαιτέρως- στα Πιέρια.

Φέτος, πήγα στον Ερύμανθο, καθώς και στις γειτονικές ορεινές περιοχές της Λαμπείας και της Φολόης.

Πανέμορφα δάση,

με βελανιδιές που δεν είχαν ακόμα ρίξει τα φύλλα τους

και με χαλκόχρωμες φτέρες να καλύπτουν το έδαφος.

Κορμοί γεμάτοι βρύα.

Εντυπωσιακά μανιτάρια.

Κουμαριές με κατακόκκινα κούμαρα.

'Ενας απρόσκλητος αλλά ευπρόσδεκτος νυχτερινός επισκέπτης.


Ρυάκια, με τις όχθες τους στρωμένες με πεσμένα φύλλα.

Και ο δρόμος της επιστροφής, περνούσε μέσα από αρχέγονα δρυοδάση...

Ένα χωράφι, με "χρυσωμένες" καρυδιές

"Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα

κατά το πλάγιασμα της βροχής "

Άντε και του χρόνου !

Καρχαρούμενες διακοπές

Ο γιος δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του.
Ο πατέρας του πάντως σκέφτεται:

«Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία»

Ποιος είπε ότι οι μέδουσες είναι αηδιαστικά πλάσματα ?

Η σκηνή μας φιλοξενήθηκε στη σκιά μιας γέρικης χαρουπιάς.

Εκεί μας επισκέπτονταν οι φίλοι και οι γείτονες.

Η παραλίες δεν ήταν πάντα αμμουδερές,

ήταν όμως όλες υπέροχες.

Οι φετινές μου καλοκαιρινές διακοπές ήταν πολύ διαφορετικές από τις προηγούμενες.
Φέτος το καλοκαίρι, πέρασα δύο βδομάδες διακοπές μόνο με το γιο μου. Μόνον οι δυο μας, χωρίς τη μητέρα του, σε μια σκηνή.

Συγγενείς και φίλοι είχαν επιφυλάξεις ή και αντιρρήσεις για την ιδέα μου αυτή. Μόνο στοιχήματα που δεν βάλανε για το αν θα τα καταφέρουμε, για το πόσες μέρες θα αντέξουμε, για το ποιος θα βαρεθεί πρώτος …

Τελικά όλα πήγαν καλά. Περάσαμε θαυμάσια, κάνοντας πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς επίσης και αρκετό κολύμπι και σκάκι και διάβασμα.
Μόνο το ψάρεμα δεν μας πήγε καλά. Αλλά αυτό εμάς δεν μας πείραξε καθόλου (κάτι μου λέει ότι ούτε και τα ψάρια στενοχωρήθηκαν …)

Father and son (no Holy Ghost). “Male bonding” και διασκέδαση.


* Οι φωτογραφίες 1 και 2 έχουν τραβηχτεί μέσα στους χώρους του CretAquarium – Θαλασσόκοσμος στις Γούρνες του Ηρακλείου.