Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010

Αποκαλύπτουμε το μεγάλο μυστικό: Ο Ομπάμα είναι Έλληνας

Ναι ο Μπάρακ Ομπάμα είναι Έλληνας.
Δηλαδή, δεν έχει
ακριβώς ελληνική καταγωγή, ωστόσο είναι ελληνοθρεμένος, μεγαλωμένος από μια Ελληνίδα, και συγκεκριμένα από μια κρητικοπούλα! Αυτό αποκάλυψε ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος στον Έλληνα πρωθυπουργό στη χθεσινή τους συνάντηση.

Μάλιστα σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, ο Ομπάμα υποδέχθηκε τον Γιώργο Παπανδρέου με τη γνήσια κρητική φιλοξενία, προσφέροντάς του ρακή και καλτσούνια.

Προηγουμένως είχε φροντίσει να βάψει μπλε τον μισό Λευκό Οίκο, ώστε να παραπέμπει στη γαλανόλευκη σημαία!


Εξέπληξε δε πολύ ευχάριστα τον Έλληνα πρωθυπουργό και τη συνοδεία του, όταν τούς τραγούδησε μια μαντινάδα:

Γκουντμόρνινγκ πραϊμίνιστερ
μπι χάπυ εντ ντοντ γουώρυ
έμαθα πως η χώρα σου
τραβάει μεγάλο ζόρι.

Έπειτα, πρότεινε να γίνουν οι μεταξύ τους συνομιλίες στα ελληνικά, τα οποία ο Αμερικανός πρόεδρος μίλα πολύ καλά (με ένα ανεπαίσθητο Κρητικό αξάν, όχι σαν τον Ρος Ντέιλυ). Ωστόσο, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, ο Γιώργος Παπανδρέου επέμεινε να μιλήσουν στα αγγλικά διότι στα ελληνικά μπερδευόταν.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ήρθε η στιγμή να αποκαλύψουμε στο πανελλήνιο όλες τις κρυφές λεπτομέρειες τής ελληνικής ανατροφής του Μπάρακ Ομπάμα, έτσι όπως εκείνος τις εξομολογήθηκε στη χθεσινή συνάντηση. Εμείς θα σας μεταφέρουμε όλα αυτά που μάθαμε και επιπλέον θα φωτίσουμε όλες τις σκοτεινές πλευρές της υπόθεσης, φέρνοντας στο φως ακόμα και αυτά που ο ίδιος δεν θέλησε να αποκαλύψει. Διότι εμείς ΚΑΝΟΥΜΕ ρεπορτάζ.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ γεννήθηκε το 1961 στη Χαβάη. Αυτό όμως που κανείς μέχρι τώρα δεν γνώριζε είναι ότι η γυναίκα που προσέλαβε η μητέρα του για να τη βοηθά στο μεγάλωμα του μικρού Μπάρακ, ήταν Ελληνίδα: Η γλυκιά γκουβερνάντα με το χαβανέζικο όνομα Ταλούλα Χαλάουα ήταν μια κατατρεγμένη κρητικοπούλα, η Τριανταφυλλιά Χαλαηοκοσμάκη.

Η Τριανταφυλλιά Χαλαηοκοσμάκη γεννήθηκε λίγο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα απομακρυσμένο χωριό της ορεινής Κρήτης. Πατέρας της ήταν ο περίφημος καπεταν Μανώλης Χαλαηοκοσμάκης, της ένδοξης οικογένειας των Χαλαηοκοσμάκηδων. Δυστυχώς όμως οι Χαλαηοκοσμάκηδες είχαν μια παλιά, προαιώνια, βεντέτα με τους Βλαστοκυτταράκηδες. Κάποιοι λένε ότι η βεντέτα αυτή ξεκίνησε όταν ένας μπόμπιρας από το σόι των Βλαστοκυτταράκηδων έκλεψε ένα πανέρι με σταμναγκάθια από το μιτάτο των Χαλαηοκοσμάκηδων. Άλλοι λένε ότι δεν έκλεψε ένα πανέρι με σταμναγκάθια αλλά ένα δεμάτι δίκταμο. Όλοι όμως συμφωνούν ότι είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, ο λόγος ήταν πολύ σοβαρός και η ντροπή ξεπλενόταν μόνο με αίμα.


Στη φωτογραφία αυτή, της εποχής εκείνης, βλέπετε πίσω στο βάθος όρθιο τον καπετάν Χαλαηοκοσμάκη, ενώ μπροστά είναι οι επιστήθιοι φίλοι του, ο καπετάν Φοντανάκης κι ο καπετάν Χελωνονιντζάκης


Έτσι, όταν σκοτώθηκε και ο τελευταίος αδερφός τού Μανώλη Χαλαηοκοσμάκη στο βωμό τής βεντέτας αυτής, ήρθε κι εκείνου η σειρά να χύσει αίμα των Βλαστοκυτταράκηδων. Και το έχυσε (το αίμα): ένα βράδυ έστησε καρτέρι στον Σήφη Βλαστοκυτταράκη και του την έπαιξε (την πιστολιά, μην πάει ο νους σας πουθενά αλλού – σύμφωνα με το κρητικό ιδίωμα, την πιστολιά δεν την ρίχνεις: την παίζεις!).

Με τον φόνο να βαραίνει στους ώμους του και προ των βέβαιων αντιποίνων, ο καπεταν Μανώλης Χαλαηοκοσμάκης αναγκάστηκε να φύγει στην ξενιτιά. Άφησε πίσω το σόι του (μέσα) και πήρε τη γυναίκα και την κόρη του και έφυγαν για τη Χαβάη. Τώρα θα μού πείτε γιατί πήγε στη Χαβάη? Ξέρω γω, μάλλον ήθελε να πάει κάπου που να μην είχε ξαναπάει.

Έτσι η μικρούλα Τριανταφυλλιά, κορίτσι αμούστακο, ακολουθώντας τον φυγά πατέρα της βρέθηκε στη Χαβάη. Εκεί η οικογένεια άλλαξε το μακρόσυρτο επώνυμό της προς το πιο χαβανέζικο και το έκανε Χαλάουα (το επίθετο). Αργότερα η Τριανταφυλλιά (Ταλούλα την έλεγαν τώρα πια) έγινε χορεύτρια σε ένα καμπαρέ στη Χονολουλού, όπου διασκέδαζαν οι ναύτες. Γρήγορα η φήμη της εξωτικής και σαγηνευτικής Ταλούλα μεγάλωσε και έγινε θρύλος σε όλο τον Αμερικανικό στόλο (μμ, σιγά τον μεγάλο στόλο, θα μού πείτε). Λέγεται μάλιστα ότι στον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ, ο ίδιος ο Ναύαρχος βρισκόταν στις αγκάλες της και γι’ αυτό δεν πήρε χαμπάρι τη γιαπωνέζικη επίθεση παρά μόνον όταν είχαν βυθιστεί τα μισά καράβια.

Μετά τον πόλεμο, η Ταλούλα Χαλάουα άρχισε να δουλεύει παραδουλεύτρα στα σπίτια των πλουσίων. Το 1962 την προσέλαβε η μητέρα του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, για να αναλάβει την ανατροφή του παιδιού της. Έτσι η Ταλούλα ανέθρεψε τον Μπάρακ, τραγουδώντας του ριζίτικα και μαντινάδες και μαγειρεύοντάς του χοχλιούς μπουμπουριστούς, κρέας οφτό και ασκολίμπρους με ριφάτσι. Κι εκείνος δεν την ξέχασε, ακόμα κι όταν μετακόμισαν με τη μητέρα και τον πατριό του στην Τζακάρτα της Ινδονησίας.

Τη δεκαετία του ’70 η πενηντάρα πλέον Ταλούλα Χαλάουα γίνεται γνωστή από τα δημοσιεύματα του χαβανέζικου τύπου, τα οποία ανέφεραν ότι ήταν ερωμένη του Στηβ Μαγκάρετ (κατά κόσμον Τζακ Λορντ) της περίφημης αστυνομικής σειράς Hawaii 5-0 που χάλαγε κόσμο τότε.



Αργότερα, στη σχέση τους φαίνεται να παρεμβάλλεται ως «τρίτο πρόσωπο» ο βοηθός-ντετέκτιβ Ντάννο (Ντάννυ Ουίλλιαμς). Μάλιστα, κάποιοι που γνώριζαν πρόσωπα και πράγματα άφηναν υπονοούμενα για ... «τρίγωνα» (μπορεί και «κάλαντα»).

Πάντως, αν και δεν είναι γνωστή η κατάληξη της σχέσης αυτής, υπάρχουν ορισμένες ανεπιβεβαίωτες φήμες, σύμφωνα με τις οποίες η Ταλούλα Χαλάουα, εγκατέλειψε τη Χαβάη και τον Μαγκάρετ για να επιστρέψει προσωρινά στην Ελλάδα. Στο σύντομο αυτό διάστημα, γνωρίζεται με τον Νίκο Καρβέλα, οποίος εμπνέεται από αυτήν και γράφει το γνωστό τραγούδι του «Στη Χονολουλού» που έγινε διάσημο στα μέσα της δεκαετίας του ’70 τραγουδισμένο από τον Γιάννη Κατέβα (μπορεί και Ανέβα, δεν θυμάμαι).

Σημειωτέον ότι το ίδιο αυτό τραγούδι αποθέωσε πριν από δύο χρόνια, με το μοναδικό τρόπο ερμηνείας της, η Τζούλια (μη με ρωτήσετε ποια Τζούλια).






Αν και σήμερα τα ίχνη της Ταλούλας Χαλάουα έχουν χαθεί, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι είναι ακόμα εν ζωή και ότι έχει επιστρέψει στην Χαβάη, όπου κατοικεί σε κάποιο ηφαίστειο (ήταν άλλωστε πάντα … εκρηκτική προσωπικότητα!). Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν ότι είναι ΕΚΕΙΝΗ που στολίζει μυστικά με λουλούδια τον τάφο και το μνημείο τού Στηβ Μαγκάρετ …



Αποκλειστικό: Το πραγματικό περιεχόμενο της συζήτησης τού Ομπάμα με τον Παπανδρέου

Κυρίες και κύριοι,
Μια ακόμα παγκόσμια αποκλειστικότητα αυτού τού ιστολογίου
είναι γεγονός:
Ο δαιμόνιος Ιρλανδός ρεπόρτερ-συνεργάτης του μπλογκ μας, είναι σε θέση να γνωρίζει το πραγματικό περιεχόμενο της συζήτησης που είχε ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.


Ξεχάστε την ασήμαντη πληροφορία που μετέδωσαν οι άλλοι για την άρση τής βίζας. Εντάξει, θα μπορείτε να είστε πλέον "άβιζοι", όμως αλλού ήταν το "ζουμί", η Είδηση της σημερινής συνάντησης:

Στη μακρά (και όχι παραλήγουσα) συζήτηση που είχαν οι δύο ηγέτες, ο Ομπάμα -σε μία προσωπική όσο και ανθρώπινη εξομολόγηση - είπε ότι είναι Έλληνας !!

Συγκεκριμένα, ο αμερικανός πρόεδρος αποκάλυψε ότι αν και δεν έχει ελληνική καταγωγή, ωστόσο είναι ελληνοθρεμμένος και για την ακρίβεια μεγαλωμένος από κρητικοπούλα νταντά!!

Εμείς μάθαμε όλες τις λεπτομέρειες αυτού τού μεγάλου μυστικού και θα σάς τις αποκαλύψουμε, λέξη προς λέξη, για εσάς και μόνον για εσάς. Διότι εμείς ΚΑΝΟΥΜΕ ρεπορτάζ. Μόνο που θα χρειαστεί να περιμένετε μέχρι αύριο, διότι τώρα η ώρα είναι περασμένες δώδεκα (τοπική ώρα πάντοτε)...


Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Εμού και εμού

Δεν είμαι Νομικός, όμως γνωρίζω ότι η έκφραση «εμού του ιδίου» αποτελεί ένα συνηθισμένο (αν και ελαφρώς πεπαλαιωμένο) τρόπο αναγραφής σε επιταγές, της εντολής πληρωμής μετρητών, που σημαίνει ότι ο λήπτης των χρημάτων είναι το ίδιο πρόσωπο με τον εκδότη. Είναι συντόμευση της φράσης «εις διαταγήν εμού του ιδίου». Ο αντίστοιχος όρος στα αγγλικά είναι payable to self

Στο παρόν post όμως, θέλω να σας βοηθήσω να κατανοήσετε μια άλλη φράση που χρησιμοποίησε η Τζούλια (μη με ρωτήσετε «ποια Τζούλια») στη συνέντευξή της στο Λιάτσο (εδώ επιτρέπετε να ρωτήσετε «ποιο Λιάτσο»):

"Εμού και του ιδίου"

Σ' αυτή τη φράση της, δόθηκαν ήδη αρκετές ερμηνείες.
Ιδού και μία ακόμα:
Η Τζούλια έχει γνώσεις ζωολογίας.
Το Εμού είναι ένα πουλί της Αυστραλίας, συγγενικό με τη Στρουθοκάμηλο.
Αν δεν με πιστεύεται δείτε και εδώ




και εδώ στα αγγλικά




Εννοούσε λοιπόν σαφώς ένα μεγάλο πουλί που δεν πετάει !

Κατά τα άλλα, κάτω τα χέρια από τη Τζούλια.
Γούστο της και καπέλο της.
Αν μάλιστα δεν «τα μάσαγε» και δεν παρίστανε την ανήξερη, θα μπορούσε να είναι μέχρι και το «πρώτο μαγκάκι»!
Αυτά και όπως είπαμε. Εδώ μπορεί να κάνουμε χιούμορ αλλά οι ηθικολόγοι και λοιποί «Πρεκίζοντες» ας πάνε αλλού να βρούνε βήμα για τις απόψεις τους.






Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010

Αυτό δεν είναι ένα αφιέρωμα για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ...

Οι παλαιοί φίλοι αυτού του ιστολογίου γνωρίζουν ότι εδώ δεν μνημονεύουμε ούτε εορτάζουμε τις Παγκόσμιες Ημέρες.



Όμως εικόνες σαν κι αυτήν, υπάρχουν, δυστυχώς. Υπάρχουν και μάς θυμίζουν με δραματικό τρόπο ότι "η κορυφή του παγόβουνου" έχει από κάτω της μια τεράστια και συνάμα τρομακτική βάση. Καλυμμένη με την μπούργκα της, η γυναίκα και το παιδί της (Φωτογραφία: EPA)

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010

Σπαρτούντα: όνομα και πράμα

Όψιμο ανοιξιάτικο τοπίο
από παλαιότερη φωτογραφική μου εξόρμηση
στην ορεινή Χίο.
Ολάνθιστα σπάρτα,
στις παρυφές του Πελλιναίου όρους,
κοντά στο χωριό Σπαρτούντα!


Εκτός από την οπτική διάσταση του τοπίου,
υπάρχει και η οσφρητική
μα κανένα pixel δεν μπορεί να την αποτυπώσει.


στο βάθος η κορυφή του Πελλιναίου


Ένα ακόμα μυρωδάτο τοπίο

από την κεντρική/δυτική Χίο αυτή τη φορά

με λαδανιές, θυμάρια και ασπάλαθους

η αγαπημένη μου πεζοπορική διαδρομή
στο καλντερίμι του 19ου αιώνα
που οδηγεί προς το Λιθί


Και για τελείωμα
μια φωτογραφία από τα Μεστά,



ο αγαπημένος μου τηλεφωνικός θάλαμος

("έλα Κέντρο, σύνδεσέ με μέ Ουάσινγκτον σε παρακαλώ, θέλω να μιλήσω στη νύφη του Κοραή")


Αφιερωμένο στην αγαπητή Δέσποινα, τη νύφη του "Κοραή" από τη Λαγκάδα. Η Δέσποινα που ζει στην Ουάσινγκτον, μάς έγραψε την προηγούμενη εβδομάδα ότι πεθύμησε να δει τα ανθισμένα σπάρτα της Χίου. Τη σκεφτόμαστε, στη θλίψη της, αυτές τις μέρες.

Φιλικά,

Ιρλανδός

Άνοιξη !!

Παιδιά ενός σχολείου στην Κίνα,
καλωσορίζουν την Άνοιξη.
Οι χάρτινες πινακίδες που βαστούν γράφουν
- τι άλλο -
Άνοιξη
_ _ _
Αναζητώ κάποιες φωτογραφίες μου,
από συγκεκριμένα ανοιξιάτικα τοπία.
Μόλις τις βρω,
θα τις αναρτήσω.
Και θα είναι εξαιρετικά αφιερωμένες...

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

Ανταλλάξιμες αξίες ...

Πριν από 22 χρόνια η Γερμανίδα Heidemarie Schwermer (Χαϊντεμαρί Σβέρμερ), καθηγήτρια γυμνασίου και ψυχοθεραπεύτρια , αποφάσισε να μετακομίσει μαζί με τα δύο παιδιά της από το χωριό του Lüneburg όπου ζούσε, στο Dortmund, μια μεγάλη πόλη με πολλούς αστέγους που συχνά ζουν σε άθλιες συνθήκες.

Τότε τής ήρθε η ιδέα να δημιουργήσει το Τauschring, ένα χώρο όπου οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες με αντάλλαγμα υλικά αγαθά ή και το αντίστροφο. Το Τauschring έγινε ένας «τόπος» όπου δεν χρησιμοποιούνται χρήματα: Εκεί ένα κούρεμα μπορεί να ανταλλαχθεί με το σέρβις ενός αυτοκινήτου, μια παλιά τοστιέρα μπορεί να ανταλλαχθεί με μία ζακέτα. Η Σβέρμερ ονόμασε το πρόγραμμά της "Gib und Νimm" δηλαδή "πάρε - δώσε" (ή για να ακριβολογούμε "δώσε και πάρε")

Όπως δηλώνει και η ίδια, πάντα πίστευε ότι οι άστεγοι δεν χρειάζονται χρήματα προκειμένου να επανενταχθούν στην κοινωνία. Αντίθετα θα πρέπει να δώσουν οι ίδιοι αξία στον εαυτό τους με το να γίνουν χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο. «Πιστεύω ότι ακόμα και εάν δεν έχεις τίποτα, αξίζεις πολλά. Ο καθένας μας έχει μια θέση στον κόσμο».

Οι άστεγοι όμως δεν ανταποκρίθηκαν αμέσως στο σχέδιό της και στην αρχή ελάχιστοι συμμετείχαν στο Τauschring. Κάποιοι μάλιστα τής είπαν εξαγριωμένοι ότι μια γυναίκα μεσαίας τάξης με μόρφωση δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει τα προβλήματά τους.
Αντίθετα, ήταν κυρίως οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι που άρχισαν να εμφανίζονται όλο και συχνότερα στο χώρο του Τauschring, με τα χέρια τους γεμάτα πράγματα που βρίσκονταν αχρησιμοποίητα επί χρόνια στα σπίτια τους ή έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους: συνταξιούχοι κομμωτές προσφέρθηκαν να κουρέψουν άνεργους ηλεκτρολόγους, οι οποίοι με τη σειρά τους θα επισκεύαζαν τις ηλεκτρικές συσκευές των πρώτων. Συνταξιούχοι Βρετανοί δάσκαλοι παρέδιδαν μαθήματα αγγλικών σε νέους και εκείνοι ως αντάλλαγμα έβγαζαν βόλτα τους σκύλους τους. Κάποιοι άλλοι πρόσεχαν τα σπίτια όταν οι ιδιοκτήτες τους ήταν σε διακοπές κι έτσι είχαν στέγη για κάποιο χρονικό διάστημα. Όλοι αντάλλασαν υπηρεσίες και αγαθά χωρίς ούτε ένα νόμισμα να αλλάζει χέρια!

Η επιτυχία του πειράματος προκάλεσε στη Σβέρμερ ερωτήσεις για τον τρόπο ζωής της: «Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ζούσα με πολλά πράγματα που δεν χρειαζόμουν. Έτσι αποφάσισα ότι δεν θα αγόραζα τίποτα χωρίς να δώσω κάτι άλλο. Έτσι ξεκίνησα. Μετά άρχισα να αναρωτιέμαι αν χρειάζομαι πραγματικά τα πολλά μου ρούχα, και ανακάλυψα ότι μπορούσα να τα βγάλω πέρα με όσα κρέμονταν μόνο σε 10 κρεμάστρες. Όλα τα άλλα τα χάρισα. Το να ξεφορτωθώ τόσα πράγματα ήταν μια πραγματική ανακούφιση».

Έπειτα από λίγο, ακόμα και η τεράστια συλλογή με τα βιβλία της άρχισε να την ενοχλεί και η Σβέρμερ τα έδωσε σε ένα κατάστημα με βιβλία από δεύτερο χέρι. Τα χάρισε όλα. «Ήθελα να μείνω μόνο με τα απολύτως απαραίτητα. Ζω εντελώς κανονικά, απλώς χωρίς χρήματα», λέει. «Υπάρχουν άνθρωποι στη Σιβηρία και στην Αφρική που το κάνουν αυτό και δεν μας φαίνεται παράξενο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που επιβιώνουν βοηθώντας ο ένας τον άλλο».


Η 67χρονη σήμερα Σβέρμερ ζει χωρίς χρήματα τα τελευταία 13 χρόνια. Αυτό που στην αρχή ξεκίνησε ως πείραμα, τώρα έχει γίνει η φιλοσοφία της ζωής της και δεν το ... αλλάζει με τίποτα! Και διατείνεται ότι αυτό είναι το μέλλον της κοινωνίας μας.

Προσωπικά πιστεύω ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν θα μπορούσε ποτέ να γενικευθεί, λόγω των πολλών εγγενών και πρακτικών δυσκολιών του. Επίσης, οφείλω να ομολογήσω ότι ακόμα και αν ήθελα, δεν θα μπορούσα να καταφέρω να ακολουθήσω ένα τέτοιο τρόπο ζωής. Όμως δεν μ’ αφήνουν ασυγκίνητο αυτές οι ιδέες. Κάθε άλλο – απλώς παραδέχομαι την αδυναμία μου και ίσως γι’ αυτό θαυμάζω ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους που το έχουν καταφέρει χωρίς να υποφέρουν. Και θεωρώ ότι παραδείγματα όπως αυτό της Χαϊντεμαρί Σβέρμερ προσφέρουν ένα αναζωογονητικό "φρέσκο αεράκι", στη δύσκολη σημερινή εποχή.


Την ιστορία αυτή παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ "Living without money" της Νορβηγίδας Line Halvorsen, το οποίο από τα μέσα Φεβρουαρίου, έχει ήδη αρχίσει να προβάλεται στους κινηματογράφους και σε τηλεοπτικούς σταθμούς της Γερμανίας και της Αγγλίας.

Διότι αγαπητοί συμπλόγκερς, υπάρχουν κι αυτές οι Γερμανίδες! Όμως δυστυχώς, οι τηλεοπτικοί σταθμοί τού μίζερου και χρεοκοπημένου (από πολλές πλευρές) μικρόκοσμου της Ελλάδας το μόνο που ξέρουν είναι να λεονταρίζουν κατά της Μέρκελ και του Focus...