Πέμπτη 28 Μαΐου 2009

Parrot-ίτιδα

Ο Αριστοτέλης (όχι ο Παυλίδης, ο άλλος ο αρχαίος) είχε πει ότι ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικόν. Ως προς το τί είδος ζώου, δεν είχε διευκρινίσει, αφήνοντας έτσι περιθώριο σ' εμάς τους σύγχρονους, για ποικίλες προσωπικές ερμηνείες.

Τελικά, με όλη αυτή την ιστορία γύρω από τη διαφήμιση με τα παπαγαλάκια, γίνεται φανερό ότι λείπει η εμπεριστατωμένη ζωολογική ανάλυση της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου, προσεγγίζοντάς την μάλιστα από πτηνολογική σκοπιά. Ιδού λοιπόν οι Ψιττακίδες (Πώς είπατε? Δεν ξέρετε τί είναι αυτό? Να το ψάξετε στο google, αμάν πια, όλα εγώ θα πρέπει να σας τα εξηγώ!!) της ελληνικής πολιτικής ζωής:

Αρχικώς, έχουμε τους γνωστούς Πράσινους Παπαγάλους. Πρόκειται για είδος που έτσι και πάρει θάρρος, πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ. Αγαπημένες λέξεις που έχει μάθει και επαναλαμβάνει συνεχώς είναι:
"Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", "Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" κλπ.

Είναι σκανδαλιάρικο πτηνό, γι' αυτό και τα πλέον άτακτα άτομα του είδους αυτού, θα πρέπει να κρατούνται έγκλειστα, πίσω από τα κάγκελα.
Σε περιόδους κρίσεων, έχει την τάση να κάνει τον ψόφιο και να αφήνει τον Μπλε Παπαγάλο (βλ. παρακάτω) να φάει τα μούτρα του.

Ο Μπλε Παπαγάλος, είναι παρόμοιο είδος με το προηγούμενο. Όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία, αυτόν τον καιρό κάθεται σε μεγάλο παλούκι.
Αγαπημένες του λέξεις που επαναλαμβάνει συνεχώς είναι:
"Σεμνά και ταπεινά", "Ανασύσταση του κράτους", "Το νόμιμο είναι και ηθικό" κλπ. Τρέφεται σε οffshore βιοτόπους (στα νησιά Καημάν, στο εξωτικό Βατοπέδι κ.α.).

Κι ο Μπλε Παπαγάλος έχει έμφυτη τάση προς τα σκάνδαλα (σκανδαλιάρικος κι αυτός), γι' αυτό και ισχύουν τα όσα ειπώθηκαν πιο πάνω και για τον Πράσινο Παπαγάλο.
(Σημείωση: Γενικώς μ' αυτά τα δύο προαναφερθέντα είδη, γίνεται ... του παπαγάλου το κάγκελο!).

Σ' αυτήν τη φωτογραφία βλέπεται έναν Μπλε Παπαγάλο να φεύγει - μην σας ξεγελά το χρώμα του ουρανού, αυτός νύχτα θα φύγει!

Υπάρχει βεβαίως και ο Κόκκινος Παπαγάλος, που όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, χτενίζεται. Είναι το ιδανικό είδος για να μάθει και να επαναλαμβάνει πάντα με καταπληκτική εμμονή τα ίδια λόγια. Προσφάτως, η αγαπημένη του λέξη είναι "Απειθαρχία", ενώ μπορεί να επαναλάβει χίλιες φορές χωρίς διακοπή το σύνθημα "Ένας είναι ο εχθρός, ο Ιμπεριαλισμός".
Ο Κόκκινος Παπαγάλος τρέφεται από τις σάρκες του, κατασπαράζοντας συχνά ακόμα και τα πιο πιστά παιδιά του. Παλαιότερα, ορισμένοι ερευνητές κατέτασσαν το είδος αυτό στα φυτά και όχι στα ζώα.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το πουλί που βλέπεται στην πάνω φωτογραφία, να φλερτάρει με τα κάγκελα, δεν είναι παπαγάλος: Είναι παπαγερμανός !


Υπάρχουν βεβαίως και οι συμπαθέστατοι Ροζ Παπαγάλοι.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ροζ Παπαγάλων είναι ότι τα σμήνη των πουλιών αυτών έχουν διαφορετικό ηγέτη και διαφορετικό αρχηγό (οι δύο Ροζ Παπαγάλοι που εικονίζονται στη φωτογραφία λέγονται Αλέξης και Αλέκος).

Υπάρχει τέλος και ο Μαύρος Παπαγάλος, που προέρχεται από τις ζούγκλες του Λάος και της γειτονικής Βιρμανίας (Λάος και Βιρμανίας, γωνία). Οι ντόπιοι ιθαγενείς τον λένε cheri-cheri.

Αν και φαινομενικά δεν είναι άγριο, το είδος αυτό μπορεί κάτω από ορισμένες συνθήκες να γίνει επικίνδυνο. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένους μελετητές, πρόκειται για πουλί που προέρχεται από το αυγό του φιδιού, ενώ ορισμένοι άλλοι φοβούνται ότι μπορεί να μετεξελιχθεί σε Φοίνικα.
Σημειολογική παρατήρηση: Το εντυπωσιακό μαύρο λοφίο του πουλιού αυτού, είναι βαμμένο

Για το τέλος, αφήνω τη φωτογραφία αυτή:


Για το παπαγαλάκι που βλέπετε δεν ξέρω, αλλά ο εικονιζόμενος γάτος μπορεί και να είναι Οικολόγος (οι οικολόγοι δεν είναι πάντα χορτοφάγοι, χε χε!).

_

Αυτά. Φεύγω σήμερα και πάω για μπάνια.
Επιστρέφω τη Δευτέρα.
Όμως δεν βάζω από τώρα το μαγιό μου:
Δεν θα αλλάξω και δεν θα βουλιάξω!
Φιλικά,
Ιρλανδός

Τρίτη 12 Μαΐου 2009

Μεθεόρτια ...

When I was a boy of fourteen, my father was so ignorant I could hardly stand to have the old man around. But when I got to be thirty-one, I was astonished at how much the old man had learned in seventeen years.
Mark Twain

By the time a man realizes that maybe his father was right, he usually has a son who thinks he's wrong.
Charles Wadsworth
_

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

Happy birthday (2)

Για τον πατέρα μου
6 Μαΐου 2009


Όταν ήμουν μικρό παιδί, θαύμαζα το βηματισμό σου, γεμάτο σιγουριά και ισχύ.
Θυμάμαι τις φορές που τα παιδικά μου πόδια έπρεπε να τρέξουν για να προφτάσουν το βήμα σου. Θυμάμαι τις φορές που από μέσα μου, παρακαλούσα να περπατάς πιο αργά για να σε φτάσω. Μα δεν στο είπα ποτέ.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, τα δικά μου βήματα δυνάμωναν.

Και μετά άρχισαν να πηγαίνουν σε διαφορετική κατεύθυνση από τα δικά σου.
Μεγαλώνοντας, βρήκα το δικό μου βηματισμό, στις δικές μου διαδρομές. Διαδρομές γρήγορες, βήματα αλματώδη. Μες τη βιασύνη μου, δεν κατάλαβα ότι το δικό σου βήμα είχε αρχίσει να βαραίνει.

Μερικές φορές έβλεπα ότι αν ήθελα να περπατάμε παρέα, έπρεπε να πηγαίνω πιο αργά, για να με προφταίνεις. Όμως δεν μου άρεσε να επιβραδύνω, προτιμούσα το ρυθμό τού δικού μου βηματισμού.

Μέχρι που κάποια μέρα, συνειδητοποίησα ότι τα δικά σου πόδια ήταν πια γερασμένα και τα βήματά σου ήταν δύσκολα, κοπιαστικά, κάποιες φορές ίσως και επώδυνα.

Τώρα, ακούω πίσω μου να με ακολουθούν βιαστικά τα βήματα του δικού μου γιου. Και ξέρω ότι πρέπει να πηγαίνω πιο σιγά. Ξαναμαθαίνω να περπατώ. Υπομονετικά και σταθερά. Και βλέπω ότι έχω πλάι μου, το γιο μου και τον πατέρα μου.

Και ο ήχος των βημάτων μας είναι παράξενα γλυκός, σαν σκίσιμο χαρτιού περιτυλίγματος όταν ανοίγεις ένα δώρο ...


Η φωτογραφία είναι από τη λίμνη της Καστοριάς, τον περασμένο χειμώνα

Update: Ευχαριστώ όλους για τα μηνύματά σας - εσάς που σεβαστήκατε την άρση του σχολιασμού και αρκεστήκατε στο να μου στείλετε e-mails, καθώς και τους ... "ζαβολιάρηδες" που κάνατε "τρίπλα" και σχολιάσατε στο προηγούμενο post. Να' στε όλοι καλά και να χαίρεστε αυτούς που αγαπάτε.

Φιλικά,

Ιρλανδός

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Happy birthday

Σήμερα κλείνεις τα 80.
Δεν είναι και μικρό πράγμα.
Σε λίγες μέρες θα τα γιορτάσεις
περιτριγυρισμένος από συγγενείς και φίλους
από τόσα διαφορετικά μέρη αυτής της Γης.


Και θα χαμογελάς.
Και θα λέμε αστεία.
Κι εγώ θα σκέφτομαι
ότι έζησες ορφάνια,
πόλεμο …


Και κάθε φορά που σε ρωτάω
κάτι δύσκολο, κάτι πολύ προσωπικό,
εσύ χαμογελάς
κι αλλάζεις θέμα συζήτησης
ή αλλάζεις κανάλι με το τηλεκοντρόλ…

Για τα λόγια
μα πιο πολύ για τις σιωπές
που μοιραστήκαμε …

πατέρα,

Χρόνια πολλά

Αγαπητοί φίλοι,

το αυριανό post θα είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου και δεν θα είναι ανοιχτό σε σχόλια.

Τετάρτη 29 Απριλίου 2009

Άσμα κηπουρικό και πένθιμο ...

Στο προηγούμενο post,
υποσχέθηκα ότι θα ακολουθήσει χιούμορ και … κηπουρική.
Ιδού λοιπόν, ένα άσμα κηπουρικό και «χιουμοριστικά πένθιμο»,

αφιερωμένο στην elf
που αυτόν τον καιρό βρίσκεται σε ανάμικτη (κρέμα-σοκολάτα, ένα πράμα) μουσική διάθεση
και ίσως και να προτιμήσει τα ελαφρολαϊκά άζματα (με ζήτα, παρακαλώ).

Δεν θέλω τη μπιγκόνια κανενός

Δεν θέλω τη μπιγκόνια κανενός
τον έζησα τον κόσμο και τον είδα
Είναι ο κήπος μου αφρόντιστος
και γέμισε μουχρίτσα και τσουκνίδα.

Με της ΕΥΔΑΠ το ακριβό νερό
πόσες φορές δεν πότισα τριφύλλια
και όταν έρθει ο λογαριασμός
θα κατεβάζω παναγίες και καντήλια.

Την ώρα που ξεχείλιζε ο βόθρος
Την ώρα που ’χει φράξει ο οχετός
καλύτερα να έρθει κάποιος άλλος
καλύτερα να ’ρθεί ο υδραυλικός.

Δεν θέλω τη μπιγκόνια κανενός
Το γιασεμί μου κόλλησε αφίδα
Ο ιβίσκος μου ξεράθηκε κι αυτός
Κι η πεθερά μου έχει φάει γλιστρίδα.

Την ώρα που ξεχείλιζε ο βόθρος
Την ώρα που ’χει φράξει ο οχετός
σού είπα πρέπει να ’ρθει κάποιος άλλος
σού είπα είμαι μονάχα κηπουρός.

Αλλά ας θυμηθούμε και το πρωτότυπο,
τραγουδησμένο από τους Κηπουρούς ,
εε συγγνώμη από «τα Παιδιά από την Πάτρα».




Τετάρτη 22 Απριλίου 2009

Πού ήμουν τόσον καιρό ...

Ένας βετεράνος μπλόγκερ, που δυστυχώς δεν γράφει πια, όταν έκλεινε για κάποιο διάστημα το μπλογκ του έβαζε την επικεφαλίδα: «πάω για ψάρεμα». Ίσως λοιπόν να έπρεπε κι εγώ, πριν από περίπου δύο μήνες, να είχα ενημερώσει για την επερχόμενη απουσία μου γράφοντας: «πάω για κηπουρική». Ή έστω θα μπορούσα να γράψω ένα σύντομο μήνυμα «πρόσκαιρου αποχαιρετισμού» - δεν το έκανα, μάλλον γιατί δεν μού πάνε οι αποχαιρετισμοί.

Σ’ αυτό το διάστημα που δεν έγραφα, μεσολάβησαν πολλά ταξίδια, πολλή κηπουρική, μία δίκη και δύο εθνικοί εορτασμοί. Ως προς αυτό το τελευταίο, ο μεν ένας εορτασμός (της 25ης Μαρτίου) είναι σαφώς πολύ γνωστός σε όλους σας, ο δε άλλος (η 17η Μαρτίου) είναι η ημέρα του Αγίου Πατρικίου, η εθνική εορτή των Ιρλανδών!

Ως προς τα ταξίδια μου, ήταν πολλά, αλλά όχι μόνο για αναψυχή ή για επαγγελματικούς λόγους. Αρκετά από αυτά ήταν συνδυασμένα (και πάλι) με κηπουρικές εργασίες, στο κτήμα μου, σε κοντινό νησί.

Ας δούμε λοιπόν κάποια απ' όλα αυτά τα πράματα και θάματα, σε μια φωτογραφική περίληψη:

Αρχικώς, έκανα πολλές εκδρομές – τα χιόνια ήταν όψιμα φέτος (το χιονοδρομικό του Καϊμακτσαλάν έκλεισε χτες, 21/4/09, τελευταία μέρα για φέτος)

και τα τοπία ήταν πανέμορφα



πανέμορφα ήταν κι αυτά τα χιονισμένα αγκάθια


το χιόνι φέτος το Μάρτιο ήταν τέλειο

παρακαλώ στο σημείο αυτό να υπογραμμιστεί

η ιστορικής σημασίας συνεισφορά μου

στην ισότητα των δύο φύλων

- για κοιτάξτε καλά παρακαλώ -

(γιατί οι χιονάνθρωποι πρέπει να είναι πάντοτε άντρες ?)
Την 25η Μαρτίου, το Ιρλανδάκι-λυκόπουλο, παρήλασε
- ο μόνος ξανθομπούμπουρας στην αγέλη του -

(«όχι μαντάμ δεν είναι ρωσάκι, ιρλανδάκι είναι, ντάξει?»)

κι εγώ, περήφανος πατέρας, έπαιρνα φωτογραφίες
(καλύτερες από αυτές εδώ –σας διαβεβαιώ-

αλλά για να προστατευτούν τα προσωπικά δεδομένα,

διάλεξα αυτές)


Το κτήμα μου στο νησί ήθελε επειγόντως ξεβοτάνισμα

αν και πώς να αποκαλέσει κανείς ζιζάνια αυτές τις ανεμώνες

πλάι στις (φυτεμένες) ίριδες, πρώιμες φέτος,


Το μεγάλο project στο κτήμα μου όμως ήταν η δημιουργία ενός ελαιώνα
και γενικά τα φυτέματα

(εδώ, φωτογραφία από φρεσκοφυτεμένη κουτσουπιά)


Last but not least
η εκδρομή

στην ορεινή Αρκαδία
στο αρχαίο μονοπάτι των Λακεδαιμονίων, σκαλισμένο στο βράχο,

Ααα ναι, και σε ένα εντελώς διαφορετικό

…Στενό του Παγκρατίου

Αυτά – μην το κάνουμε και ... facebook εδωμέσα

Όπως βλέπετε λοιπόν, θέματα για να γράψω είχα πολλά.
Χρόνο δεν είχα. Ή πιο σωστά, είχα χρόνο αλλά επέλεξα να τον διαθέσω σε άλλες δραστηριότητες, πολλές από τις οποίες δεν έπαιρναν αναβολή.
Δυστυχώς ή ευτυχώς τέτοια διαλείμματα μπορεί να επαναληφθούν.
Και ίσως από κάποια χρονική στιγμή και μετά, να γίνονται ολοένα και πιο συχνά, λίγο πριν την οριστική παύση. Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα και με άλλους μπλόγκερς. Μάλλον αυτός πρέπει να είναι ο "κανόνας" στην ιστορία των ιστολογίων, τα οποία σημειώτεον, έχουν κατά μέσον όρο διάρκεια ζωής δυο-τρία χρόνια.

Προς το παρόν όμως, αυτό που μπορώ να σας υποσχεθώ είναι ότι το επόμενο post θα είναι χιουμοριστικό, κηπουρικό και ... εξαιρετικά αφιερωμένο !

Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

Επιστροφή ... με τον κηδεμόνα μου

Επιστρέφω, μετά από σιωπή και απουσίες δύο περίπου μηνών.
Απουσίες αναγκαίες όσο και δικαιολογημένες.
Όχι ότι νιώθω την ανάγκη να δικαιολογηθώ δηλαδή.
Απλώς διαβεβαιώνω όσους ρώτησαν, ότι ήμουν και είμαι καλά.

Και έχω επιστρέψει!
Όπως ... τα χελιδόνια.

Για την απουσία μου από τη μπλογκόσφαιρα δεν ευθύνεται η συνήθης εργασιομανία μου.
"Φταίνε" τα πολλά ταξίδια (επαγγελματικά ή, συνηθέστερα, επαγγελματικοαναψυχής), καθώς και η ... κηπουρική, κυρίως εκτός Αθηνών.

Οι μέρες που πέρασαν, οι μέρες του Μαρτίου -καθώς και εκείνες οι λίγες μέρες πριν και μετά από αυτόν- είναι πάντα κρίσιμες για τους κηπουρούς και γενικά τους ανθρώπους που ασχολούνται με εργασίες της υπαίθρου.

Διότι, η πραγματική αρχή της άνοιξης δεν είναι ούτε η 1η Μαρτίου ούτε η 21η του μήνα αυτού.
Η άνοιξη έρχεται πάντα ξαφνικά και σαρωτικά. Και δεν περιμένει.
Και όταν οι πρώτες ζεστές μέρες φτάσουν, οι κηπουρικές εργασίες (φυτέματα, κλαδέματα, ξεβοτανίσματα) πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί.

Όμως, περισσότερα για την κηπουρική και τα πρόσφατα ταξίδια μου, στο επόμενο post.

Μέχρι τότε, απολαύστε αυτό το τραγούδι της Κάτω Ιταλίας:
"Ωριά μου ροντινέλλα" (Ωραίο μου χελιδόνι).
Ακολουθούν οι στίχοι στα Γκρεκάνικα (και η μετάφραση στα ελληνικά)
Στην συγκεκριμένη ερμηνεία, δεν υπάρχει η προτελευταία στροφή.





Ωριά μου ροντινέλλα
Ωραίο μου χελιδόνι
α πούθε εστέ τσε στάζει
από πού έρχεσαι και φτάνεις
πλέα θάλασσα σε αγκουάντει
ποια θάλασσα σε βγάζει
με τούτο καλό καιρό.
με τούτο τον καλό καιρό.

Άσπρο βαστά το πέτο
Άσπρο έχεις το στήθος
μαύρε βαστά τες άλε
μαύρες έχεις τις φτερούγες
ο σταυρί κολόρ ντι μάρε
στην ράχη το χρώμα της θάλασσας
με την κούντα λιο νοικτή.
και την ουρά λίγο ανοιχτή.

Αρώτησα τη μάνα μου
Ρώτησα για τη μάνα μου
την πλέον αγαπημένη
την πολυαγαπημένη
έχει τόσο κα με μένει
έχει τόσο που με περιμένει
πούρου νάχει να με δει.
κι άλλο τόσο να με δει.

Αρώτησα τον τσιούρη μου
Ρώτησα για τον κύρη μου
τσε σ' όλη τη γκειτονία
και για όλη τη γειτονιά
τσε αν είχε ομιλία
και αν είχες ομιλία
πόσα είχε να μου πει.
πόσα θα είχες να μου πεις.

Καθίτζω αμπρός στη θάλασσα
Κάθομαι μπρος στη θάλασσα
πάντα σε κανονώ
πάντα σε κοιτάζω
λίον γκέρνει, λίον καλέει
λίγο γέρνεις λίγο κατεβαίνεις
λίον εγκίζει το νερό.
λίγο αγγίζεις το νερό.