Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

Αποχαιρετισμός σε έναν αγαπημένο ιρλανδό «παλιόγερο»…

Από χθες, όταν πληροφορήθηκα την είδηση του θανάτου του, με διακατέχει μια «υποδόρια» όσο και διαπεραστική λύπη.

Ο αγαπητός θεατρικός συγγραφέας Hugh Leonard (Χιου Λέναρντ) πέθανε χθες σε ηλικία 83 ετών, στο Δουβλίνο.
_

Γεννήθηκε στη μικρή πόλη του Dalkey (προφέρεται «Ντώλκεϋ») στην περιοχή του Dun Laoghaire (προφέρεται «Νταν Λήρυ»), κοντά στο Δουβλίνο, στις 9 Νοεμβρίου του 1926. Το πραγματικό του όνομα ήταν John Joseph Byrne το οποίο και άλλαξε σε John Keyes Byrne (από το επίθετο Keyes της θετής του οικογένειας).


Όμως, από την αρχή της συγγραφικής του καριέρας υιοθέτησε το ψευδώνυμο Χιου Λέναρντ ώστε να μην έχει προβλήματα στη δημόσια υπηρεσία στην οποία εργαζόταν. Παραιτήθηκε από τη δουλειά του το 1957, ένα χρόνο μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε το έργο του «The Big Birthday» (στα ελληνικά είναι γνωστό ως «Πάρτι Γενεθλίων») στο θέατρο Abbey. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι το όνομα Χιου Λέναρντ ήταν το όνομα του πρωταγωνιστή ενός παλαιότερου έργου που είχε γράψει και που το θέατρο Abbey είχε απορρίψει.


Ήταν πολυγραφότατος. Έγραψε 18 θεατρικά έργα, δεκαέξι από τα οποία ειδικά για το Θεατρικό Φεστιβάλ του Δουβλίνου, στο οποίο υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1978 ως το 1980. Επίσης έγραψε και δύο αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα καθώς και πολλά σενάρια, τηλεοπτικές διασκευές και διηγήματα. Επίσης μέχρι πρόσφατα, αρθρογραφούσε στην ιρλανδική εφημερίδα Sunday Independent, την οποία υπέγραφε ως Curmudgeon (γκρινιάρης παλιόγερος).
_

Έγινε παγκόσμια γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του '70, μετά το θρίαμβο που σημείωσε στο Μπρόντγουεϊ το έργο του Ντα. Με το έργο αυτό έγινε γνωστός και στο ελληνικό κοινό, αν και λίγοι Έλληνες γνωρίζουν ότι ήταν Ιρλανδός και ακόμα λιγότεροι προφέρουν σωστά το όνομά του.

Ο Χιου Λέναρντ αγαπούσε πολύ τα ταξίδια και τους γάτους, έναν από τους οποίους «αποθανάτισε» στο βιβλίο «Rover and Other Cats» που έγραψε το 1992.


Από την παράσταση του "Ντα" στο θέατρο Βασιλάκου,
με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο,
την Έρση Μαλικένζου και τον Παναγιώτη Μπουγιούρη.


Σε τέτοιες περιπτώσεις, για κάποιον που πεθαίνει σε προχωρημένη ηλικία, λέγεται συνήθως ότι έφυγε «πλήρης ημερών». Όμως, το έργο ενός τόσο σπουδαίου ταλέντου, που μάλιστα δεν είχε καμφθεί από τα χρόνια, δεν θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί πλήρες. Είμαι βέβαιος ότι ο αγαπητός και ακούραστος κύριος Λέναρντ όλο και κάτι θα άφησε δυστυχώς στη μέση …

Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

Το παπούτσι και το πηγούνι

Το σημερινό post δεν το είχα προγραμματίσει.
Απλά μου προέκυψε ως φυσικός σχολιασμός δύο ειδήσεων που διάβασα σήμερα:

Είδηση 1η (παπούτσι απ’ το ρεπόρτερ σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο):



Μετά τη γνωστή περίπτωση του Ιρακινού δημοσιογράφου που πέταξε τα παπούτσια του στον Τζωρτζ Μπους, ένας Βρετανός πέταξε χθες ένα παπούτσι στον κινέζο πρωθυπουργό Ουέν Τζιαμπάο στη διάρκεια ομιλίας του στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ολόκληρη η είδηση εδώ:

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=982095&lngDtrID=245

Φωτογραφία με την εκτόξευση του παπουτσιού στον κινέζο πρωθυπουργό δεν βρήκα, οπότε δείτε τη σκηνή με τον W ...


Σχόλιο:


Αν και στις δύο περιπτώσεις τα παπούτσια δεν βρήκαν το στόχο τους, είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη να ληφθούν άμεσα μέτρα για τον περιορισμό των κινδύνων που συνεπάγεται αυτό το νέο είδος διαμαρτυρίας. Οι αρχές πολλών χωρών αντιμετωπίζουν πλέον ένα νέο δίλημμα: Από τη μια θέλουν να προστατέψουν το δικαίωμα των δημοσιογράφων να πετούν ότι τους αρέσει (κοτσάνες, παπούτσια κλπ) και ταυτόχρονα επιθυμούν να διασφαλίσουν την σωματική ακεραιότητα όλων των πολιτικών ηγετών.

Μια συμβιβαστική λύση θα ήταν κατά τις συνεντεύξεις και ομιλίες ορισμένων ηγετών να απαγορεύεται στους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους να φοράνε παπούτσια μεγαλύτερα από Νο 38 (όσο να’ ναι, τι ζημιά να κάνεις με Νο 38), με κορδόνια (για να μην βγαίνει και πολύ εύκολα), ενώ οι γυναίκες θα πρέπει υποχρεωτικά να μπαίνουν ξυπόλυτες (τα γυναικεία παπούτσια λόγω τακουνιών μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά, βλέπε Βατίδου-Κούγιας σημειώσατε 1).



Από την άλλη μεριά, οι δημοσιογράφοι θα λάβουν τα δικά τους μέτρα: ήδη εξετάζεται σοβαρά η πρόταση στις Σχολές Δημοσιογραφίας να διδάσκεται και το μάθημα της σκοποβολής ώστε οι νέοι ρεπόρτερς να μην αστοχούν. Και αντί για παπούτσια θα μπορούν να πετάξουν άλλα αντικείμενα: π.χ. μικρόφωνα, σημειωματάρια, στυλό …
Επίσης μπορούν να πετούν και συναδέλφους τους: πού θα βρουν καλύτερα βλήματα ?





Είδηση 2η (το πηγούνι της άπιστης):

Αμερικανοί και Καναδοί ερευνητές κατέληξαν στο επιστημονικώς τεκμηριωμένο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες που έχουν μεγάλο πηγούνι, είναι πιο πιθανό να απατήσουν τον σύντροφό τους, και γι’αυτό είναι λιγότερο ελκυστικές στους άνδρες (εντάξει, σε ορισμένους όχι σε όλους!!). Ολόκληρη η είδηση εδώ:

http://portal.kathimerini.gr/4Dcgi/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_02/02/2009_265684

Σχόλιο:


Δηλαδή τώρα σα να λέμε, οι επιστήμονες αυτοί ισχυρίζονται ότι αν η γυναίκα δεν έχει μεγάλο πηγούνι, δεν είναι εξίσου πιθανό να απιστήσει ?!

Πάντως το παρόν μπλογκ είναι σε θέση να γνωρίζει τα αδημοσίευτα στοιχεία της έρευνας του Γάλλου καθηγητή Rémy Xenoquitas (Ρεμή Ξενοκοιτάς), σύμφωνα με τα οποία αν η γυναίκα έχει πλακέ κεφάλι, πεταχτά αυτιά, μύτη Νεάντερταλ, ύψος 1,40 και βάρος 200 κιλά, τότε σίγουρα δεν έχει τάσεις προς την απιστία (άσε που ακόμα κι αν έχει "τάσεις", άντε να βρει συνένοχο!). Μια τέτοια να προτιμήσετε !! Εγγυημένα πράματα!!

Τώρα, πλάκα-πλάκα, έτσι και οι ερευνητές έχουν δίκιο για το μεγάλο πηγούνι, οι αιγύπτιοι φαραώ, θα πρέπει να είχαν μεγάαααλο πρόβλημα!



Στη φωτογραφία αυτή απεικονίζεται η βασίλισσα Νεφερτίτη,
συζύγου του φαραώ Ακενατόν
(προσοχή: Ακενατόν όχι ακερατον) - καλά, κουκλάρα η τύπισα, μαγκιά της ...



Βασίλισσα Χατσεπσούτ
(εε, καλά, εδώ το πράμα μιλάει από μόνο του !!)

Update: Τελευταίες εξελίξεις: Χθες σημειώθηκε κι άλλο περιστατικό ιπτάμενου παπουτσιού, αυτή τη φορά κατά του πρεσβευτή του Ισραήλ στη Στοκχόλμη !!! Ότι θα είμαι τόσο επίκαιρος, δεν το περίμενα. Τι επίκαιρος δηλαδή, μάλλον προφήτης !!

Νομίζω πάντως ότι έχουν πλέον ωριμάσει οι συνθήκες για να εισαχθεί νέο Ολυμπιακό άθλημα: η παπουτσοβολία. Μελλοντικά, μπορεί να δημιουργηθούν και άλλα θυγατρικά αθλήματα, όπως η παπουτσοβολία κινούμενου στόχου, η παπουτσοβολία επί κοντό (προς τιμήν του Κούγια), η παπουτσοβολία επί τούβλο (προς τιμήν του W)και η παπουτσοβολία μετ' εμποδίων (όπου οι σεκιουριτάδες θα εμποδίζουν τους αθλητές).

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009

Λεωφορείον "Ο Άθεος"

Στην Ελλάδα η είδηση αυτή πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, καθώς δημοσιεύτηκε μόνο στην «Καθημερινή» (μετάφραση άρθρου από τον «Guardian») και αναδημοσιεύτηκε στη «LIFO»: Στις 6 Ιανουαρίου (σας θυμίζω: ανήμερα των Φώτων σε εμάς), ξεκίνησε στη Βρετανία μια εκστρατεία με στόχο την δημοσιοποίηση (και αποενοχοποίηση) της αθεΐας και –κυρίως– την ελεύθερη έκφρασή της.



Συνολικά, 800 λεωφορεία μεταφέρουν το μήνυμα «There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life». Τα 200 από αυτά τα λεωφορεία εξυπηρετούν τέσσερα δρομολόγια της ευρύτερης περιοχής του Λονδίνου, ενώ τα υπόλοιπα θα κυκλοφορούν στο Μάντσεστερ, στο Μπέρμινγχαμ, στη Γλασκόβη, στο Εδιμβούργο, στο Γιορκ, στο Λήντς, καθώς και σε ορισμένες άλλες μικρότερες πόλεις της Βρετανίας. Επίσης, Παρόμοια μηνύματα θα αναρτηθούν σε διάφορα σημεία του London Underground, δηλαδή του «Μετρό» του Λονδίνου, καθώς και σε δύο γιγαντοοθόνες στην έξοδο του σταθμού της Οξφορντ Στριτ.


Η τηλεοπτική συγγραφέας Ariane Sherine, η οποία ενεπνεύσθη την εκστρατεία, κατά την έναρξή της στο Λονδίνο, ανέφερε: «Σήμερα είναι μία σημαντική ημέρα για την ελευθερία του λόγου στη Βρετανία. Χαίρομαι πολύ που ζούμε σε μία χώρα όπου ο καθένας μας έχει την ελευθερία να πιστεύει σε ό,τι ακριβώς θέλει». Και συνέχισε χαριτολογώντας: «Περιμένεις χρόνια να έρθει το λεωφορείο του αθεϊσμού και ξαφνικά έρχονται και τα 800 μαζί. Ελπίζω ότι θα φωτίσουν τις ημέρες μας και θα κάνουν τον κόσμο να χαμογελάσει καθώς πηγαίνει για δουλειά κάθε πρωί».


Η ίδια είχε προτείνει την ιδέα της αθεϊστικής εκστρατείας στη στήλη της εφημερίδας Guardian «Comment is Free» επισημαίνοντας ότι θα αποτελέσει μια ευπρόσδεκτη εναλλακτική λύση στα διάφορα θρησκευτικά μηνύματα. Ανέφερε μάλιστα ότι το έναυσμα που της έδωσε την ιδέα της εκστρατείας αυτής ήταν μία θρησκευτικού περιεχομένου διαφήμιση που είδε πάνω σε ένα λεωφορείο πριν λίγους μήνες, η οποία παρέπεμπε σε ιστοσελίδα όπου το μήνυμα προς το κοινό ήταν ότι εκείνους που δεν πιστεύουν τους περιμένει η κόλαση!



Την ιδέα της Ariane Sherine, την ενστερνίστηκε η British Humanist Association, η οποία ξεκίνησε την προσπάθεια για τη συγκέντρωση ενός ποσού περίπου 5.000 λιρών, για τις πρώτες ανάγκες μια τέτοιας διαφημιστικής εκστρατείας. Ωστόσο, η προσπάθειά τους είχε τεράστια απήχηση, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν περισσότερες από 140.000 λίρες, εκ των οποίων μάλιστα τις 5.500 τις προσέφερε ο καθηγητής Richard Dawkins, συγγραφέας του βιβλίου «The God Delusion».


Οι οργανωτές της εκστρατείας, αποφεύγοντας συνειδητά να γίνουν δογματικοί, κατέληξαν στο απλό αλλά ξεκάθαρο σύνθημα «There's probably no God. So stop worrying and enjoy your life», τονίζοντας με τη λέξη «probably» τη διαφοροποίησή τους από το στοιχείο της απόλυτης βεβαιότητας που κυριαρχεί στις διάφορες θρησκείες.


Σχόλιο 1: Αχ, πόσο «μακριά» είναι η Βρετανία!


Σχόλιο 2: Έχω έναν ακόμα καλό λόγο να θέλω να πάω στο Λονδίνο, μέσα στις επόμενες μέρες!



Update: Στο "Ε" της σημερινής Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (11/1/09) υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στον Αθεϊσμό στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη αναφορά σε Έλληνες άθεους, καθώς και αναφορά στο μπλογκ atheoi.org. Μια πραγματική όαση τόλμης και ελευθερίας του λόγου, μέσα στη γενικότερη θρησκοληψία και θεοκρατία που δυστυχώς κυριαρχούν στην ελληνική πραγματικότητα! Αν κι εσείς - όπως κι εγώ - ενδιαφέρεστε για το θέμα, αγοράστε αυτό το τεύχος της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Στη ίδια εφημερίδα θα βρείτε, στις τελευταίες σελίδες της, και ένα άρθρο για τα ... λεωφορεία της αθεΐας.

Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009

The Century of "Less"

Μου το έστειλε μια καλή φίλη με e-mail,
το βρήκα πολύ πετυχημένο
και το αναδημοσιεύω:

The Century of "Less"


It is true…
in the 21st Century:

Our communication - Wireless
Our telephone - Cordless
Our cooking - Fireless
Our youth - Jobless
Our food - Fatless
Our labour - Effortless
Our conduct - Worthless
Our relation - Loveless
Our attitude - Careless
Our feelings - Heartless
Our politics - Shameless
Our education - Valueless
Our follies - Countless
Our arguments - Baseless
Our Job - Thankless
Our Salary - Less and less
Ρε Λές ?


Less and more, by flickr

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009

Αλλαχούγεννα και Καλή Χρονιά ...

Ξεκινώ με τις ευχές καθώς, τέτοιες μέρες, έχουν σαφώς προτεραιότητα.
Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους και καλή χρονιά να έχουμε.

Κατά τα άλλα, από ταξίδια έρχομαι και για ταξίδια ετοιμάζομαι.
Ταξίδια επαγγελματικά (πριν τις γιορτές), ταξίδια οικογενειακά (μεταξύ των εορτών), ταξίδια αναψυχής (όποτε προκύψουν), ταξίδια "λίγο απ' όλα" ...

Σε ένα τέτοιο πρόσφατο επαγγελματικό μου ταξίδι σε χώρες της Αραβικής χερσονήσου, διαπίστωσα ότι, παρότι μουσουλμανικές, οι χώρες αυτές έχουν υιοθετήσει μερικά από τα σύμβολα των γιορτών των Χριστουγέννων, προς δόξαν του καταναλωτισμού και της παγκοσμιοποίησης. Ειδικά τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι Αγιοβασίληδες, "φοριούνται" πολύ. Όμως, φάτνη δεν βλέπεις πουθενά, ούτε για δείγμα! Είπαμε, παγκοσμιοποίηση και ανεκτικότητα, αλλά υπάρχουν και ... όρια. Και τα όρια αυτά, στις αραβικές χώρες, τα βάζει το Ισλάμ.

Γι' αυτό, βλέπει κανείς πολλά άλλα, ουδέτερα "δυτικότροπα"

και χειμωνιάτικα θέματα όπως

πολικές αρκούδες (που "φέρνουν" όμως λίγο σε σκυλάκια),
χιονονιφάδες,
χιονισμένα κλαδιά
καθώς και τάρανδους
(σε χώρες που -ας σημειωθεί- δεν βλέπουν ποτέ χιόνι,
με εξαίρεση ίσως
το τεχνητό χιόνι στο διάσημο χιονοδρομικό κέντρο
του Mall of the Emirates!)

και βεβαίως χριστουγεννιάτικα δέντρα

ενίοτε δίπλα στο πολυτελές αυτοκίνητο
που μπορεί να κερδίσει κανείς
στη σχετική κλήρωση
(για να μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο Ντουμπάι,
στη "Μέκκα" του καταναλωτισμού).
Στα καταστήματα παιχνιδιών,


μπορεί να βρει κανείς
"φρουφρού" Αγιοβασίληδες και χιονάνθρωπους,



αν και αυτό που τράβηξε περισσότερο την προσοχή μου
ήταν η ισλαμική εκδοχή της Barbie


η Φούλα (Fulla) !!!


Και για το τέλος,
το αγαπημένο μου,
η μπάντα ... Αγιοβασίληδων
στο αεροδρόμιο του Μπαχρέιν !!


Άντε,
και του χρόνου.


Καλά Αλλαχούγεννα !!


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008

Δεν μπόρεσα να το κάνω …

Εδώ και μερικούς μήνες, προσπαθούσα να το πω.
Να πω την αλήθεια.
Δεν ήθελα να το μάθει από κάποιον άλλον,
από κάποιο τρίτο πρόσωπο.
Έψαχνα την κατάλληλη στιγμή,
την ευκαιρία για να μιλήσουμε.
Όμως, τέτοια στιγμή δεν βρισκόταν.
Συνεχώς δίσταζα.
Δεν έβρισκα το κουράγιο.
Ήξερα ότι αν έλεγα την αλήθεια,
θα έπρεπε να παραδεχτώ
ότι μέχρι τώρα έλεγα ψέματα.
Και από κει και πέρα,

θα άρχιζε να αμφιβάλει για μένα
και για ό,τι είχα πει ή κάνει παλαιότερα.
Κι έτσι, δεν το έκανα.
Το ανέβαλα για ακόμα μία φορά.
Και για όσους δεν κατάλαβαν …

Δεν μπόρεσα να πω στο γιο μου
ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης !!
(γιατί, βρε πονηρούληδες, πού αλλού πήγε το μυαλό σας χρονιάρες μέρες ?)

Καλές γιορτές σε όλους,
Φιλικά,
Ιρλανδός


Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008

Χωρίς σχόλια


Το γράμμα τού φίλου τού Αλέξη.


Το δικό του αντίο.


Η φωτογραφία αυτή δημοσιεύτηκε στο http://www.ntalikierhs.blogspot.com/ με την υποσημείωση "Διαδώστε το".