Κι οι πεθαμένοι έχουν ψυχή …

Αίσθηση έχει προκαλέσει στο πανελλήνιο η είδηση που μεταδόθηκε σήμερα (24/7/08) σχετικά με τους γιατρούς που συνταγογραφούσαν φάρμακα σε ασφαλισμένους του ΟΓΑ που έχουν πεθάνει.

Ο λόγος που η είδηση αυτή έχει συγκλονίσει τους πάντες, δεν είναι αυτός που αναφέρουν τα ΜΜΕ. Δεν πρόκειται περί απάτης των γιατρών.

Πρόκειται για μια αναμφισβήτητη απόδειξη μεταθανάτιας ζωής !! Όσοι δημοσιογράφοι δεν το πιστεύουν, ας ψάξουν λίγο «στην πιάτσα». Είναι βέβαιο ότι θα βρουν πεθαμένους να διατηρούν ενεργούς τραπεζικούς λογαριασμούς και χαρτοφυλάκια μετοχών. Επίσης, δεν είναι λίγοι οι μακαρίτες που συνεχίζουν να έχουν αυτοκίνητα και διαμερίσματα. Ή ακόμα και να εκδίδουν τιμολόγια παροχής υπηρεσιών. Ορίστε η απόδειξη (και μάλιστα διάτρητη) για τη μετά θάνατον ζωή!

Ο ιδιοκτήτης του παρόντος ιστολογίου, με γνωστές απόψεις περί αθεΐας, αναγκάζεται τώρα να αναθεωρήσει. Οι διάφορες θρησκείες έχουν τελικά δίκιο. Έτσι, μετανιωμένος, αποφασίζει από δω και πέρα να μην φροντίζει μόνο για τα απαραίτητα «προς το ζειν» αλλά και για τα «προς το θνήσκειν» (εννοώ κυρίως για το μετά από αυτό).

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ενταφίαζαν τους νεκρούς Φαραώ μαζί με φαγητά, ποτά και δούλους έτσι ώστε να μην τους λείψει τίποτα στην άλλη ζωή. Στη σύγχρονη Ελλάδα, λόγω έλλειψης χώρου στα νεκροταφεία, οι νεκροί δεν κηδεύονται με ταπεράκια γεμάτα από φαγητά, αλλά εξασφαλίζουν την επάρκεια αγαθών στη μεταθανάτια ζωή με τα βιβλιάρια καταθέσεων, τις μετοχές και όλα όσα προαναφέρθηκαν παραπάνω.

Μάλιστα, είναι τόσο μεγάλος ο κύκλος εργασιών στην άλλη ζωή ώστε ο Υπουργός Οικονομικών κος Αλογοσκούφης, στις σημερινές του δηλώσεις με θέμα τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, εξήγγειλε ότι πλέον θα φορολογούνται και οι νεκροί.

Επιβεβαιώνεται έτσι περίτρανα ο σοφός Benjamin Franklin, ο οποίος είχε πει ότι «οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεφύγουν από δύο πράγματα: το θάνατο και τους φόρους».

Άντε κι όποιον πάρει ο Χάρος …


(Αφιερωμένο στους φίλους της «παλιοπαρέας» που δεν διστάζουν να κάνουν χιούμορ με «ιερά» πράγματα όπως ο Θεός, ο θάνατος και η «άλλη ζωή». Η παρέα μας αυτή όμως έχει έναν απόντα. Φίλε Γιώργο μας λείπεις …)

Της φυλακής τα σίδερα δεν κάνουν για παπάδες

A la maniere de Pitsirikos

Πολλοί απορούν - και αρκετοί εξανίστανται - με την πρόθεση της Εκκλησίας της Ελλάδος να ιδρύσει ξεχωριστές και ανεξάρτητες φυλακές για τους κληρικούς σε μοναστήρι της ορεινής Ηλείας. Μάλιστα, η Ιερά Σύνοδος ζήτησε από την Κυβέρνηση να ετοιμάσει και ειδικό Προεδρικό Διάταγμα ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει τα σωφρονιστικά της σχέδια το συντομότερο δυνατόν.

Κανείς δεν θα έπρεπε να απορεί με την πρόταση αυτή της Ιεράς Συνόδου.
Και κανένας δεν θα πρέπει να εξανίσταται: Κι αυτό διότι πρώτα - πρώτα, η Εκκλησία διαπιστώνει τις αυξημένες απαιτήσεις που δημιουργεί ο διόλου αμελητέος αριθμός παραβατών κληρικών (από τον Γιοσάκη ως το Παντελεήμονα). Ίσως μάλιστα και να περιμένει κι άλλους (όσο να’ ναι κάτι παραπάνω από εμάς θα ξέρει Αυτή).

Δεύτερον, διότι πρόκειται για εφαρμογή ενός συγκεκριμένου και μακροχρόνιου σχεδιασμού (ίσως για πρώτη φορά στα χρονικά του Ελληνικού Κράτους). Απόδειξη για το αληθές των όσων γράφω παρέχει η Ελληνική γλώσσα, που με τη σοφία αιώνων που εμπεριέχει, είχε φροντίσει ώστε ο χώρος εγκλεισμού της φυλακής και ο χώρος διαβίωσης των μοναχών να έχουν την ίδια ονομασία: Κελί !!

(Σημείωση: Ξέρω ότι υπάρχουν και τα κελιά της κυψέλης των μελισσών, αλλά ας μην ωθήσουμε το σωφρονιστικό μας σύστημα στα άκρα …)

Σύμφωνα πάντως με αποκλειστικές πληροφορίες ενός δαιμόνιου Ιρλανδού ρεπόρτερ - συνεργάτη του παρόντος ιστολογίου, τα σχέδια του Κράτους δεν σταματούν εδώ.

Εξαιτίας του αδιαχώρητου που παρατηρείται στις φυλακές τα τελευταία χρόνια, η Κυβέρνηση επεξεργάζεται ένα νέο πλαίσιο σωφρονιστικού συστήματος, το οποίο θα βασίζεται στη δημιουργία ειδικά διαμορφωμένων χώρων εγκλεισμού για κάθε επαγγελματικό κλάδο:

Αρχικώς, θα διαμορφωθούν ειδικοί χώροι στις γκαλερί για να φιλοξενήσουν τους καταδικασμένους καλλιτέχνες. Ομοίως και στα θέατρα, για τους υθοποιούς. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει ο κλάδος των αθλητών, ο οποίος θα τιμωρείται σε ειδικά διαμορφωμένα Στάδια. Έτσι θα γίνει πράξη και κυριολεκτικώς, η ... σταδιακή εφαρμογή του μέτρου.

Μελλοντικά, το νομικό αυτό πλαίσιο θα καλύψει όλα τα επαγγέλματα. Οι ζαχαροπλάστες που παρανομούν θα κλείνονται σε ζαχαροπλαστεία, οι αρτοποιοί σε αρτοποιεία, οι γιατροί σε νοσοκομεία, οι τηλεπαρουσιάστριες σε μπουρδέλα κ. ο .κ.

Εξετάζεται μάλιστα το ενδεχόμενο για κάποια σοβαρότερα εγκλήματα να εφαρμόζονται πιο ευφάνταστες λύσεις, στο πλαίσιο πάντα του παραδειγματικού εγκλεισμού εντός του επαγγελματικού χώρου: Για παράδειγμα οι ψαράδες που έχουν διαπράξει σοβαρότερα αδικήματα θα εκτίουν την ποινή τους στα καΐκια τους τυλιγμένοι μέσα στα δίχτυα τους. Επίσης, αν ένας καστανάς καταδικαστεί για κακούργημα, θα εκτίει την ποινή του μέσα στη φουφού του καστανά, στάχτη να γίνει ξανά.

Έντονα αντέδρασαν ωστόσο οι εκπαιδευτικοί, όταν προτάθηκε για τους παραβάτες του κλάδου τους η ποινή να περιλαμβάνει μελέτη και παρακολούθηση μαθημάτων για 16 ώρες κάθε μέρα, μέσα σε σχολεία και φροντιστήρια, αποστηθίζοντας ατελείωτα κείμενα και μαθαίνοντας ανούσια πράγματα. Οι εκπαιδευτικοί χαρακτήρισαν τα προτεινόμενα αυτά βασανιστήρια ως «απάνθρωπα μαρτύρια» που αντιβαίνουν στη διεθνή Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Έσπευσαν επίσης να προσθέσουν ότι το μέτρο αυτό είναι αντίθετο και με το περιεχόμενο του Άρθρου 16 του Συντάγματος, γι’ αυτό και από το ερχόμενο Σεπτέμβριο θα αρχίσουν απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ειδική πρόβλεψη υπάρχει και για τους παραβάτες υπουργούς, οι οποίοι θα φυλακίζονται σε ειδικά διαμορφωμένες αποθήκες της Ζήμενς. Εξαίρεση θα αποτελεί ο υπουργός Δημοσίας Τάξης διότι σύμφωνα με τις δηλώσεις του προκατόχου ούτως ή άλλως … «ποινήν εκτίει, αγγαρεία κάνει».

Ριζοσπαστική και δίκαιη πρόταση του νέου αυτού σωφρονιστικού πλαισίου, είναι και ο συμψηφισμός του έγγαμου βίου στο χρόνο της τιμωρίας των κρατουμένων. Η ακριβής μείωση της ποινή τους θα προκύπτει μέσω ενός πολύπλοκου μαθηματικού τύπου, ο οποίος θα συνυπολογίζει τα χρόνια του έγγαμου βίου, τον αριθμό των παιδιών και την γκρίνια της πεθεράς τους.


Υ.Γ. : Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον Πιτσιρίκο, το χιούμορ του οποίου ήταν ένα από εκείνα τα πράγματα που με βοήθησαν να ξεπεράσω τους δύσκολους τελευταίους μήνες (και όχι μόνον).Το στιλ του Πιτσιρίκου, αν και αμίμητο, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή του κειμένου μου. Ελπίζω να χαμογελάσει διαβάζοντάς το.

Επίσης δεν ξεχνώ ότι στον Πιτσιρίκο, στο Νικόδημο και σε δυο - τρεις άλλους, οφείλω την επαφή μου με το χώρο των μπλογκς και την παραμονή μου σε αυτόν.

Πιτσιρίκο είσαι … Μεγάλος.

Μητροπολίτης Κάραζιτς

Καλά αυτό το new look του Κάραζιτς, σπουδαία μεταμφίεση.
Θυμίζει Μητροπολίτη της Ιεράς Συνόδου. Με την άσπρη γενειάδα και τα γυαλιά, φτυστός ο Δημητριάδος Ιγνάτιος!!

Ιλαρή επιστροφή

Για πολλά χρόνια, η επιστροφή μου από τις διακοπές σηματοδοτούσε την αρχή μιας δυσάρεστης περιόδου: Από τη μια, οι ανεκπλήρωτες καλοκαιρινές προσδοκίες και από την άλλη το αυξημένο στρες και οι ανυπόμονες εκκρεμείς υποθέσεις που με περίμεναν μόλις γύριζα.

Όμως φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ξεκίνησα τις διακοπές μου νωρίς και επέστρεψα τώρα που όλοι οι άλλοι φεύγουν (ή ετοιμάζονται να φύγουν). Θα περάσω βεβαίως για πρώτη φορά τον Αύγουστο στην Αθήνα, όμως αυτό μάλλον με χαροποιεί παρά με θλίβει, καθώς διαπιστώνω καθημερινά ότι επέστρεψα σε μια Αθήνα με λιγότερο κόσμο, λιγότερο άγχος και επιπλέον έχω και λιγότερη δουλειά !!

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: Πέρασα πολύ καλά στις φετινές καλοκαιρινές διακοπές μου και οι «μπαταρίες» μου έχουν σημαντικά αποθέματα ενέργειας.

Άντε λοιπόν – New season's resolutions: Ναασχοληθώ περισσότερο με το μπλογκ μου και να φροντίσω να ελαφρύνει λίγο.
Με τη φρέσκια μου «post vacations» ματιά, βλέπω ότι, παρόλο που έχει λίγες αναρτήσεις, έχει «βαρύνει» πολύ (δεν φταίει το μπλογκ, φταίνε οι πολλές αναποδιές των τελευταίων ετών).


Επίκαιρο υστερόγραφο: Καλά αυτός ο Σαρκοζί πιστεύει ότι πηγαίνοντας στο Δουβλίνο θα μεταπείσει όσους Ιρλανδούς είπαν «όχι» στη Συνθήκη της Λισαβόνας ?
Περισσότερες πιθανότητες θα είχε αν έστελνε μόνη της την Κάρλα Μπρούνι !

Αποχαιρετισμός στο Γιώργο Λιάχα (και το αντίδοτο του θανάτου)

Ο καλός μου φίλος Γιώργος Λιάχας δεν υπάρχει πια.
Ο θάνατός του ήταν αναμενόμενος, μετά από τόσους μήνες στην εντατική.
Η οικογένειά του κι εμείς οι φίλοι του, είχαμε πλέον καταλάβει ότι «ήταν ζήτημα χρόνου». Όπως λένε «το περιμέναμε» κι όταν συνέβη, κανείς μας δεν ξαφνιάστηκε.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, πριν ο Γιώργος αρρωστήσει, εμείς που τον εκτιμούσαμε και τον αγαπούσαμε, δεν είχαμε ποτέ φανταστεί ότι θα πεθάνει, ότι θα πάψει να ζει. Φυσικά και ξέραμε ότι για όλους υπάρχει ένα τέλος, όμως για μένα προσωπικά, μου ήταν ευκολότερο να φανταστώ τον δικό μου θάνατο, παρά τον δικό του.

Αν και έχει περάσει αρκετός καιρός από το θάνατό του, δεν έχω μπορέσει ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι ο Γιώργος δεν υπάρχει πια. Ακόμα κι όταν συνειδητοποίησα την απώλεια, δεν μπορώ να παραδεχθώ ότι ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος έπαψε να υπάρχει. Όσο κι αν προσπάθησα - μάλιστα ακόμα κι όταν πίστεψα ότι κάποια στιγμή το κατάφερα - τελικά δεν μπορώ να «συμφιλιωθώ» με το θάνατο αυτό.

«Συμφιλίωση»! Πώς μπορεί κανείς ποτέ να γίνει φίλος με το θάνατο ?

Αποδοχή ναι, αυτό γίνεται. Έχω αποδεχθεί τη θνητότητα ως μέρος της πραγματικότητας, και ζω χωρίς αυταπάτες. Δεν πιστεύω όπως πολλοί, ότι αυτά συμβαίνουν στους άλλους και όχι σε μένα. Μάλλον το αντίθετο: μου είναι ευκολότερο να αποδεχθώ την ιδέα του δικού μου θανάτου, παρά των γύρω μου, ιδίως μάλιστα εκείνων που αγαπώ.

Επίσης, δεν πιστεύω σε «ζωή μετά το θάνατο».

Οι άνθρωποι, μέσα στους αιώνες, προσπαθούν να βγάλουν νόημα, να κατανοήσουν, να «ξεπεράσουν», να «ξορκίσουν» το θάνατο.

Υπάρχει άραγε απάντηση στο θάνατο? Κι αν ναι, ποια είναι αυτή ?
Είναι η φιλοσοφία ? Η τέχνη ? Η θρησκεία ?
Αυτό αναρωτιόμουν σήμερα το μεσημέρι καθώς οδηγούσα. Ξαφνικά, είδα μια γιγαντοαφίσα που διαφήμιζε γνωστή μάρκα στηθόδεσμων. Εννοείται ότι υπήρχε και το κατάλληλο μοντέλο.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα πάψει για λίγο να αναρωτιέμαι...


(Αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου μου Γιώργου...)

Τα' δωσαν ...

Δημοσιεύω τη συνέχεια της προχθεσινής ιστορίας:

Τελικά η Ν και ο Μ έδωσαν το φακελάκι. Η κορούλα τους γεννήθηκε χθες, όπως είχε προγραμματισθεί, με καισαρική τομή. Είναι ένα υγιέστατο μωρό και οι γονείς της είναι πολύ χαρούμενοι για να αγανακτήσουν με τις εκβιαστικές απαιτήσεις των γιατρών. Επίσης, μέσα στη χαρά τους, δεν σκέφτονται το θεοκρατικό μας πολίτευμα που επέβαλε τετραήμερο πένθος (και υπολειτουργία των νοσοκομείων) για να αποδώσει τιμές αρχηγού κράτους στο νεκρό Αρχιεπίσκοπο.

Δεν θα τους χαλάσω τη χαρά με τις γκρίνιες μου, ούτε θα κριτικάρω την απόφασή τους να ενδώσουν στον εκβιασμό.

Εύχομαι να τους ζήσει η κόρη, να' ναι καλότυχη και να μεγαλώσει σε έναν κόσμο όπου δεν θα υπάρχει διαφθορά και εκμετάλλευση.

Με "προσωπικό ασφαλείας" και αίσθημα ανασφάλειας ...

Μία φίλη από το Ρέθυμνο μου έστειλε με e-mail την απίστευτη ιστορία των τελευταίων ημερών της εγγυμοσύνης της:

Εξαιτίας κάποιων επιπλοκών, αναγκάστηκε να εισαχθεί στο Νοσοκομείο του Ηρακλείου (το Ρέθυμνο δεν είχε την αναγκαία υποδομή) και να παραμείνει εκεί μέχρι τον τοκετό. Ο οποίος τοκετός θα γίνει με καισαρική. Η οποία καισαρική θα γίνει αύριο.

Όμως αυτή η τελευταία φράση δεν θα έπρεπε να είναι διατυπωμένη με τόση βεβαιότητα. Κι αυτό γιατί, λόγω του τετραήμερου πένθους για το θάνατο του Αρχιεπισκόπου, τα Νοσοκομεία θα λειτουργούν "με προσωπικό ασφαλείας". Φτάσαμε λοιπόν στα απίστευτα: οι γιατροί την πληροφόρησαν ότι, κάτω από τέτοιες συνθήκες, δεν μπορεί να γίνει η εγχείρηση αυτή (απίστευτο Νο 1). Και αν ήθελε οπωσδήποτε (!!) να κάνει την καισαρική αύριο, τότε θα έπρεπε να ... προσφέρει ένα φακελάκι, ένα πολύ χοντρό φακελάκι (απίστευτο Νο 2 - ή μάλλον όχι και τόσο απίστευτο τελικά).

Με αφορμή την ιστορία αυτή, ξαναθυμήθηκα τις συζητήσεις με διάφορους φίλους για την ανάγκη εκκοσμίκευσης του ελληνικού κράτους. Τέσσερις μέρες πένθους, κηδεία με τιμές αρχηγού κράτους κι ότι άλλο χρειαστεί για να κολακεύσουμε τους "εγχώριους Ταλιμπάν".

Ξαναθυμήθηκα επίσης και την Αμαλια Καλυβινου και το μπλογκ της. Θυμήθηκα αυτά που έγραφε για τον πόνο, την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Θυμήθηκα την επιθυμία της να σταματήσουν τα φακελάκια και να απομονωθούν οι "αλμπάνηδες"...

Υ.Γ. Εύχομαι ολόψυχα στη Ν να πάνε όλα καλά και η κορούλα της να έρθει στον κόσμο αυτό υγιής και χωρίς άλλες ταλαιπωρίες.